Over jachthonden in het algemeen

Gisteren, 11 februari 2012, was het alweer de 13de Midwinter Workingtest georganiseerd door Ton en Susan van der Bruggen in het pittoreske Loon op Zand, net ten noorden van Tilburg. De Midwinter Workingtest (MWT in de rest van dit artikel) is een wedstrijd die buiten het KNJV om georganiseerd wordt maar die vergeleken kan worden met een Nimrod wat betreft de moeilijkheidsgraad. Net als op de Nimrod kan je enkel deelnemen indien je wordt uitgenodigd en een uitnodiging krijg je enkel indien je meedraait in de top van de jachthondensport in Nederland. Nieuw dit jaar was dat er ook buiten de landsgrenzen werd gekeken naar toptalent uit België en Duitsland waardoor de wedstrijd voor het eerst een meer internationaal karakter kreeg.

Maar liefst 40 deelnemers waren ingegaan op de uitnodiging waarvan er uiteindelijk 37 opdaagden. Het deelnemersveld bestond voor een groot deel uit de deelnemers aan de afgelopen Nimrod, de toppers van de Artemis en Gold cup alsook aanstormend talent dat je wellicht één van de volgende jaren op één van de voorgenoemde wedstrijden zult zien staan.

De MWT bestaat uit 4 meervoudige apporten waarin telkens een andere jachtsituatie wordt nagespeeld. Voor elke proef krijgen voorjager en hond 6 minuten om 2 stuks wild binnen te brengen. Na afloop van deze 4 proeven is er nog een finaleproef waar enkel de 3 beste deelnemers aan mogen deelnemen. Deze finaleproef bestaat, net als de proeven op de Nimrod, uit een drievoudige apporteerproef.

Elke proef had een specifiek thema:

Dirigeren (proef A): Bij het uitdrijven van de houtwal aan uw rechterkant is er een kauwtje en een eend geschoten. Het kauwtje is kikdood neergevallen in de sloot net naast de houtwal. De eend is vooraan op het dijkje gevallen en volgens de drijver, die de eend goed volgde, zeker niet dood.

Nazoek (proef B): Volgens de jachtopzichter zijn er na de drijfjacht twee stuks wild niet binnen. Er moet nog een duif en een gans in de voor u liggende percelen liggen.

Picker up bij jachtpartij (proef C): Het voor u gelegen wild wordt uitgedreven. Aan de rechterkant van de drift loopt een geweer mee op en schiet een konijn. Even vooraf heeft hij een fazant geschoten welke niet dood is en met een kapotte vleugel probeert te ontkomen. De fazant kruipt door een gat in het gaas van een oude kooi en houdt zich daar schuil. De drift is nog niet klaar. Op kop probeert een konijn te ontkomen. Het geweer, dat inmiddels op de kop staat, beschiet het konijn maar het wordt dik gemist.

Bosjacht nabij het heideveld (proef D): In dit bos staat rechts voor u een jager. Ook links van u staat een geweer op het bospad. In het bos gaat een haas op de lopers en het geweer op het bospad beschiet hem. Met kapotte achterlopers ontkomt het haas “zwaar ziek”. Door al het tumult probeert een kraai over het heideveld te ontkomen. Het geweer rechts voor u schiet de kraai en die valt kikdood neer. U en een alerte hond zien hem vallen.

Ongeveer omstreeks half negen begaven de deelnemers zich in groepjes van tien richting de proeven en kon het spektakel beginnen. Ik ging initieel mee naar proef A die op een groot open veld te doen was. Het was sowieso al koud (volgens m’n boordcomputer was het zo’n -9°C) maar een koud stekend windje deed de gevoelstemperatuur nog meer zakken. Wellicht speelde dit veel honden parten want de toon werd meteen gezet toen Nimrod 2010-winnares Femke Janssen er niet in slaagde om het kauwtje binnen te halen. Met maar liefst 12 nullen bleek deze proef dan ook de scherprechter van de dag te worden. De afstanden tot het wild waren dan ook groot en bijgevolg hadden veel voorjagers moeite om hun honden op deze afstanden onder controle te houden. Mooi was het echter om toch ook een aantal honden te zien die zich wel goed lieten sturen op deze afstanden en die er dan ook in slaagden om zowel de eend als het kauwtje binnen te halen.

Proef B was als toeschouwer moeilijker te volgen aangezien deze zich volledig in het bos afspeelde maar je merkte al snel dat de gans voor de meesten geen probleem was (deze lag op een open stuk in het bos in een min of meer rechte lijn voor de voorjager). De duif bleek heel wat moeilijker te zijn: deze lag schuinlinks van de voorjager langs de rand van het bos en werd dan ook lang niet door alle honden binnengebracht.

De wedstrijd was zodanig georganiseerd dat elke deelnemer twee proeven in de voormiddag en twee proeven in de namiddag diende te lopen. Voor een billijke prijs van slechts 15€ kon je een ganse dag eten en drinken op het wedstrijdterrein. De organisatie had heerlijke boterhammen, hertensoep en fazantensoep voorzien voor tijdens de middag en ook de verschillende warme dranken (waaronder koffie maar ook bijvoorbeeld schrobbelèr, een typisch Brabantse borrel) vonden gretige afname in dit koude weer. Opvallend was ook hoe gemoedelijk het er allemaal aan toe ging. Het was net of dit was een grote familiebijeenkomst, de sfeer was dan ook heel gezellig en zelf ben ik dan ook met tal van mensen aan het praten geweest (en heb ik natuurlijk mijn deel van de schrobbelèr gedronken waarbij het mij wel enige tijd geduurd heeft, én ik de hulp van de catering-medewerksters nodig heb gehad, alvorens ik de naam van deze borrel correct kon uitspreken ).

Met de maag goed gevuld, konden we terug naar het tweede deel van de wedstrijd. Deze keer ging ik mee met mede-cursist Marcel Kool die vandaag ook medewerker was op de MWT en op proef D verantwoordelijk was voor het lanceren van de kraai met behulp van zijn zelfgemaakte winger (= een katapult waarmee wild gelanceerd kan worden). Op deze locatie kon ik de honden van dichtbij in actie zien het is dan ook hier dat ik heel wat van m’n mooiste foto’s heb kunnen maken. Wat de proef zelf betreft had ik de indruk dat deze proef voor de meeste honden goed te doen was: slechts enkele honden slaagden er in de namiddag niet in om de kraai binnen te brengen (en iedereen slaagde er succesvol in om de haas, die ziek geschoten was en dus eerst diende binnengebracht te worden, te apporteren).

Proef C was reeds afgelopen toen ik m’n post aan de winger verliet en dus was het wachten op de finale. Deze finale bestond uit een drievoudig apport waarbij meteen de enorm grote afstanden opvielen. Onderstaand de officiële beschrijving van de proef:

Links voor u, op het pad naast de sloot, is even geleden een haas geschoten. Volgens Janus is hij niet dood en probeerde de haas in de droge sloot te komen. Terwijl de beoordelaar u uitlegt waar het haas het laatst is gezien, vliegt er een kraai over het vlak.Een jager die in de bosrand staat, schiet de kraai welke dood op het vlak neervalt. Als uw hond de sleep uitloopt en bijna bij het haas aankomt wordt er en passant nog een duif geschoten. Nadat het haas is geapporteerd is de volgorde uiteraard vrij.

Voor deze proef kregen de totnogtoe 3 beste deelnemers 12 minuten de tijd. Niet geheel onverwachts waren de 6 beste deelnemers allemaal voorjagers met labrador retrievers en dus werd deze finale een labrador onderonsje waarbij eerst Zehra van het Muntenbosch aan de slag mocht om te proberen de 3 apporten binnen te brengen. Zonder al te veel problemen slaagde deze erin om de haas binnen te brengen maar vervolgens kreeg voorjaagster J. van Ark het moeilijk met de grote afstanden en slaagde ze er niet in om op deze afstanden haar hond naar de resterende stuks wild te dirigeren.

Vervolgens was J. Weijers aan de beurt met Abbotsross Maghera. Dit was hét spektakelmoment van de dag want wat we hier te zien krijgen was spectaculair en jachthondenwerk van de allerbovenste plank! Op ongeveer de helft van de benodigde tijd (zijnde dus slechts 6 minuten) slaagde dit duo erin om alle 3 de apporten binnen te brengen en dit met een minimum aan handling en bijkomende commando’s! Ik denk dat het voor gans het publiek op dit moment wel reeds duidelijk was wie de winnaar van de dag zou worden.

Desalniettemin mocht ook L. Akkerman met Fellow van ‘t Kieftendorp ook nog zijn kunnen tonen en ook dit was een heel mooie prestatie: ook zij slaagden erin om alle 3 de apporten binnen te brengen. Alleen duurde het iets langer en had de voorjager wat meer commando’s nodig om z’n hond te sturen. Desalniettemin was ook dit hondenwerk van een niveau waar veel anderen enkel maar van kunnen dromen!

En daarmee kwam deze wedstrijd ten einde. Zowel deelnemers als publiek verplaatsten zich naar partycentrum ‘t Maoske waar de prijsuitreiking plaats zou vinden. Met veel plezier reed iedereen hier naartoe want, ook al hadden Ton en Susan vuurkorven voorzien aan het secretariaat, wij waren allemaal toe aan een warme plek om onze verkleumde lijven wat op te warmen. De top 3 zal de lezer ondertussen al wel duidelijk zijn maar er was ook een prijs voor de beste staande hond van de dag (Ton is en blijft een staande hondenliefhebber ook al wordt dit type werk door labradors gedomineerd). Deze prijs ging vandaag naar Cesky Fousek Boaz Janosch Ceskylee of Eastwood van J. Kamsteeg die met een 7de plaats als eerste staande hond eindigde.

Ik keuvelde nog wat na met een aantal bekenden en, eens ik voldoende opgewarmd was, vertrok ik terug richting België waarbij ik me al een mentale notitie maakte dat ik volgend jaar zeker terug kom kijken want deze wedstrijd was topklasse en dat is niet enkel aan organisatoren Ton en Susan te danken maar ook aan de vele medewerkers (beoordelaars, catering, helpers, …), de deelnemers alsook een enthousiaste groep toeschouwers!

Onderstaand een compleet overzicht van de deelnemers en de behaalde punten (waarbij dient opgemerkt te worden dat 3 deelnemers zich vroegtijdig hebben teruggetrokken uit de wedstrijd waardoor er slechts 34 certificaten uitgereikt werden):

Hond	Ras	Voorjager	Proef A	Proef B	Proef C	Proef D	Finale	Totaal	Rangorde
Abbotsross Maghera	Labrador Retriever	J. Weijers	95	90	95	78	92	450	1
Fellow van ‘t Kieftendorp	Labrador Retriever	L. Akkerman	90	100	95	73	79	437	2
Zehra van het Muntenbosch	Labrador Retriever	J. van Ark	60	100	95	95	33	383	3
Pien the Second of April	Labrador Retriever	A. Winkels	80	95	80	85		340	4
Abbotsross Aileen	Labrador Retriever	W.G. van Eerden-Til	70	95	75	85		325	5
Blankaard Tinka	Labrador Retriever	N. Huisman	100	95	65	58		318	6
Boaz Janosch Ceskylee of Eastwood	Cesky Fousek	J. Kamsteeg	90	95	70	63		318	7
Goja Pes Od Vychodu	Cesky Fousek	R. Meijjer	75	90	90	58		313	8
Hunter van de Slotbosse Heide	Duitse Staande Korthaar	C. van Gerven	75	80	70	88		313	9
Kansas my Melodie of Golden Spirit	Golden Retriever	P. Soons	100	80	95	38		313	10
Medland Ila	Labrador Retriever	E. Meijer	100	40	100	70		310	11
Bluf	Flatcoated Retriever	H. Ordelman	95	85	65	65		310	12
Tidebrooks Fields Buie	Labrador Retriever	S. Amorison	80	40	100	88		308	13
Braveur Drake	Labrador Retriever	G. Mak	100	100	70	30		300	14
Ivan Nero my Melodie of Golden Spirit	Golden Retriever	L. de Jong	75	95	60	68		298	15
Louka my Melodie of Golden Spirit	Golden Retriever	M. Opdeweegh	70	90	80	50		290	16
Highlander Kian vom Forst Leubnitz	Golden Retriever	O. Tiggelbeck	100	40	85	63		288	17
Paco	Duitse Staande Langhaar	P.G. Schmidt	85	80	65	58		288	18
Lowly Arthur	Golden Retriever	J. Dansen	0	100	100	78		278	19
Flavioclyd d’Elbroosja	Golden Retriever	J. Roos	85	80	80	28		273	20
Deejay from the Huntinghouse	Golden Retriever	M. Dijkmans	100	50	70	53		273	21
Duneysteinn Igraine	Labrador Retriever	G. van Campen	100	35	70	65		270	22
Don von Rabenhorst	Duitse Staande Draadhaar	B.W. Snelder	0	65	95	94		254	23
Luna Minerva of Upperclaws	Labrador Retriever	C. Verwijs	100	20	90	43		253	24
Zöldmáli Ludas	Vizsla Draadhaar	J.H.G. ten Have	90	40	65	53		248	25
Shangarrilyn Venus	Labrador Retriever	E. ten Vergert	70	20	80	68		238	26
Blitz	Duitse Staande Langhaar	T. van Dieten	80	35	75	45		235	27
Abbotsross Sanne	Labrador Retriever	D. Hoogewoud	0	80	80	73		233	28
Gabber van de Slotbosse-Heide	Duitse Staande Korthaar	A. van Dongen	0	85	95	48		228	29
Amber Suena du Coin de la Bruyére	Griffon Korthals	M. Vreugdenhil Uil	0	100	65	58		223	30
Savage Joy van de Gerry Hoeve	Golden Retriever	L.K. Schroer	0	95	90	28		213	31
Timber of Upperclaws	Labrador Retriever	H. Allon-Rüesch	0	50	75	58		183	32
Swallowsflight Issis-Penny	Flatcoated Retriever	C.N. Deelman	0	45	65	58		168	33
Duuc	Flatcoated Retriever	S. Kemperman	0	50	60	58		168	34

Maandag 14 oktober 2011 was het weer tijd voor de jaarlijkse hoogmis van de africhtingssport voor jachthonden: de Nimrod! Dit jaar ging de proef alweer voor de vijfde keer door in Noord-Brabant, meer bepaald in Vught waar de Dommel langs het Landgoed Maurick loopt. Aan dit landgoed ligt een kasteel en het was dit kasteel dat als uitvalsbasis diende voor de 3 zware proeven die waren uitgezet in het omringende landgoed.

Aangezien ik de file en de afstand vanaf de parkeerplaats tot aan het wedstrijdterrein wat had onderschat, arriveerde ik zo rond half negen toen de proeven net op het punt stonden te beginnen. Ik had dan ook de presentatie van de proeven gemist maar gelukkig kon je aan de ingang ook hier weer een programmaboekje kopen waarin de proeven werden toegelicht:

1) Proef A: “Polderjacht”

Door een jager in het veld wordt op een duif geschoten. Deze duif valt zichtbaar voor u in het veld. Vanuit de linkerzijde van het veld wordt door een uit zicht staande jager op een haas geschoten. Deze haas gaat over de bol, maar is slecht geraakt en komt weer op de lopers. Op het moment dat de voorjager de hond wilt inzetten, wordt er aan de overzijde van de rivier nog een eend geschoten. Dit is een duiker.

2) Proef B: “Duivenjacht”

De jager vertelt aan de voorjager dat er eerder die dag twee konijnen zijn geschoten, waarvan er slechts één is binnen gebracht. De jager geeft hierbij de richting aan waar de konijnen zijn geschoten. De jager vertelt aan de voorjager dat er eerder vanuit de duivenstal op het eiland een kraai is geschoten. De jager geeft aan waar de kraai gevallen is. Vanuit de duivenstal wordt er vervolgens twee keer een duif geschoten. De tweede duif wordt, duidelijk zichtbaar voor u en uw hond, door de hond van de jager geapporteerd.

3) Proef C: “Bosjacht”

U bent met uw hond gevraagd voor een bosjacht in een terrein waar veel wild loskomt. Gisterenavond laat is er een reebok aangereden in dit gebied. De reebok is vanmorgen met behulp van een zweethond in dit bosperceel gevonden. De jager geeft aan waar het reeënspoor ligt. Rechts achter u wordt door een jager in het bos een konijn geschoten. Recht voor u wordt door een jager een gans geschoten die in het ven valt. Bij het schot op de gans komt een fazant los waarop door hetzelfde geweer vervolgens wordt geschoten. Deze fazant wordt slecht geraakt. De jager roept meteen om een hond: Loper, fazant!

Ik kwam natuurlijk ook vandaag weer om te zien hoe Weimaraner Yoentje (van Meander Weimaraners) het zou doen maar aangezien ik me nog wat aan het oriënteren was, kwam ik eerst bij proef A terecht waar op dat moment labrador retriever Abbotsross Aileen gevolgd door Abbotsross Maghera aan het werk waren. Met name Maghera liet hier heel mooi werk zien (blijkbaar werd deze hond ook getipt als één van dé kanshebbers vandaag). Bedoeling was natuurlijk om eerst het aangeschoten wild binnen te brengen: je kon daarvoor kiezen om je hond eerst op de haas te zetten (wat neerkwam op een lange sleep lopen) of je kon je hond eerst de Dommel laten overzwemmen om aan de overkant in de dekking op zoek te gaan naar de eend. De meesten opteerden hier om de hond eerst de haas te laten binnen brengen. Dat lukte doorgaans de meeste honden wel maar de eend was al wat lastiger.

Toch was het met name de duif, in essentie een relatief eenvoudig markeerapport, die voor veel honden verrassend moeilijk was. Natuurlijk was de moeilijkheid hier dat de hond de markeer lang diende te onthouden want vooraleer de haas en de eend binnen waren, waren er al snel 10 minuten gepasseerd. Een enkele deelnemer respecteerde de weidelijkheidsregels niet omdat hij de hond ofwel niet van de duif kon weghouden ofwel omdat het er niet meer naar uitzag dat (meestal) de eend nog ging binnenkomen. Dit werd natuurlijk zwaar afgestraft in punten maar als de tijd op begint te geraken heb je nu eenmaal liever 2 stuks in plaats van slechts 1 stuk binnen.

Na me wat verder verdiept te hebben in het programmaboekje was ik er achter gekomen dat ik voor Yoentje bij proef B moest zijn. De proeven lagen mooi dicht bij elkaar wat wel zo handig was dus het duurde dan ook niet lang vooraleer ik daar tussen de toch weer talrijke menigte uitkeek over een zanderig veld waar de Dommel zich doorheen slingerde. Bij deze proef was de volgorde van apporteren niet belangrijk aangezien het allemaal dood wild betrof. Dat gezegd zijnde was de duif de meest voor de hand liggende keuze aangezien deze door de hond kon gemarkeerd worden. De hond diende hiervoor ook weer de Dommel over te zwemmen en kon dan aan de duif. Veel honden vonden het toch nog eens nodig om de tweede duif, die reeds geapporteerd was door de hond van de jager, te gaan zoeken maar met wat extra inspanning konden de meeste voorjagers de duif toch laten binnenbrengen.

Dan had je nog de keuze tussen de kraai of het konijn. Veel voorjagers kozen eerst voor de kraai wat in essentie neerkwam op het vooruitsturen van je hond in één wel heel lange lijn. Na wat speculatie met andere toeschouwers en het geheel eens vanuit verschillende hoeken bekeken te hebben, kwamen we tot de conclusie dat dat toch al snel ergens tussen de 150 en de 180 meter ver moest zijn. Daarenboven lag de kraai op een wat lager gelegen “eiland” tegen de Dommel aan waardoor veel honden geneigd waren zich wat langs de grens van dit eiland naar links te laten drukken. Maar het was toch het konijn dat veel honden de das omdeed, ik denk dat we zelfs gerust mogen stellen dat het konijn de scherprechter van de dag is geworden. Het leek wederom bedrieglijk eenvoudig: voor het konijn moest je de hond naar de bosrand sturen en het hem daar dan verder zelfstandig laten uitzoeken. Maar schijnbaar moet het konijn moeilijk gelegen hebben want hond na hond kwam leeg terug. Zo bracht ook Yoentje hier het konijn niet binnen, spijtig maar helaas!

Proef C speelde zich volledig in het bos af en was bijgevolg ook de moeilijkste proef om te volgen. Als je echter helemaal doorliep tot waar je niet verder mocht stond je wel redelijk dicht bij de gans en als je dan het geluk hebt dat een hond (wellicht niet geheel toevallig een Weimaraner ) even langs het publiek wilt komen paraderen met die grote, dikke gans, dan kon je wel enkele leuke kiekjes maken. Verder kan ik er echter niet veel over zeggen omdat de gans zowat het enigste was wat je kon zien. Wel was het zo dat er dus aan datzelfde ven waar de gans lag, een reeënspoor was getrokken (met een vel). Bij het intrainen van de proef bleek dit voor best wat moeilijkheden gezorgd te hebben maar vandaag leek het de deelnemende honden niet te interesseren.

Als de voeten wat te koud werden, ging ik tussendoor al eens naar de Oranjerie om even terug op te warmen bij een lekker warme koffie. Daarnaast waren er ook enkele standjes van de sponsors en aangezien ik Coen van Hunter & Co al kende van wedstrijden in zowel België als Nederland ben ik daar dan ook enkele keren een babbeltje gaan slaan. Want ook dat is de Nimrod: zowat gans jachthondenminnend Nederland en een wat kleinere delegatie “buitenlanders” tref je hier aan en het is dan ook leuk om als toeschouwer praatjes te slaan met de vele bekende gezichten die je hier tegenkomt.

Maar voor de deelnemers was het natuurlijk een intense, en ongetwijfeld stresserende, afvallingsrace en op het eind van de dag bleken er dan ook slechts 2 honden alle 9 de apporten binnengebracht te hebben. Maar er worden steeds minstens 3 AA-diploma’s uitgereikt dus er zou ook iemand met 8 stuks dat felbegeerde diploma binnenhalen. Deze regel verandert naar volgend jaar toe trouwens: onder luid applaus van het publiek werd aangekondigd dat vanaf volgend jaar het AA-diploma (terug) enkel zal gegeven worden aan die deelnemers die alle stuks wild binnenbrengen.

Maar hoe zat het nu met de uitslag? Wel, de grote favoriet van velen, liet helaas op de B-proef 1 stuk wild liggen en zo werd Labrador Retriever Abbotsross Maghera van J. Weijers derde met 231 punten. De tweede plaats, met alle stuks wild binnen, was voor Golden Retriever Lowly Arthur van Jaap Dansen met 267 punten. Maar de grote en verdiende winnares van de dag was Labrador Retriever Shangarrilyn Venus van E.M. ten Vergert met maar liefst 274 punten! Femke Janssen overhandigde dan ook met veel plezier de Nimrod wisselbeker en daarmee eindigde alweer een prachtige dag van topklasse hondenwerk.

Er rest mij dan ook niets meer dan de organisatie, keurmeesters, helpers, deelnemers en toeschouwers te bedanken voor alweer een onvergetelijke dag! En natuurlijk een welverdiende proficiat voor de winnares en alle andere deelnemers want zoals gedelegeerde Jos Waltmans al aangaf in het voorwoord van het programmaboekje: deelnemen is belangrijker dan winnen, oftewel: uitgenodigd worden voor de Nimrod betekent sowieso al dat je een tophond hebt, de Nimrod is enkel de eventuele kers op de taart!

Onderstaand een compleet overzicht van de deelnemers en de behaalde punten:

Hond	Ras	Voorjager	Proef A	Proef B	Proef C	Totaal	Rangorde
Shangarrilyn Venus	Labrador Retriever	E.M. ten Vergert	86	90	98	274	1
Lowly Arthur	Golden Retriever	Jaap Dansen	82	95	90	267	2
Abbotsross Maghera	Labrador Retriever	J. Weijers	80	100	51	231	3
Lara	Duitse Staande Langhaar	A.L. Korst	70	94	34	198	4
Timber of Upperclaws	Labrador Retriever	H.P.E. Allon-Rüesch	70	30	86	186	5
Go Back Beauly	Labrador Retriever	R.W. Schmidt	72	30	84	186	6
Fellow van ‘t Kieftendorp	Labrador Retriever	L. Akkerman	68	20	85	173	7
Amber Sueña du Coin de la Bruyère	Griffon Korthals	M. Vreugdenhil-Uil	70	45	35	150	8
Abbotsross Aileen	Labrador Retriever	W.G. van Eerden-Til	25	80	45	150	9
Pien the Second off April	Labrador Retriever	A. Winkels	62	35	50	147	10
Beard	Duitse Staande Draadhaar	R. van der Scheer	75	20	48	143	11
Kendy z Práchové	Cesky Fousek	A.J. Kempink	5	35	88	128	12
Deejay from the Huntinghouse	Golden Retriever	M.C.W. Dijkmans-van Putten	50	25	45	120	13
Meander You Leasa it Yoentje Aymar	Weimarse Staande Hond	H. van Veen	22	30	56	108	14
Zöldmáli Ludas	Hongaarse Staande Vizsla Draadhaar	J.H.G. ten Have	45	20	25	90	15
Meiske van ‘t Exelseveld	Grote Münsterlander	M. de Putter	35	0	28	63	16
Gabber van de Slotbosse-Heide	Duitse Staande Korthaar	A.A.M. van Dongen	20	5	18	43	17
Roughcovers Billy Bluebill	Flatcoated Retriever	E.T. Bal	0	-	10	-	-

Na het wedstrijdseizoen is het altijd een mooi moment om even letterlijk en figuurlijk uit te waaien en deze keer kozen we voor een weekje Normandische kust, meer bepaald in het kleine dorpje Saint Marcouf de L’Isle waar we een vakantiehuisje huurden via Novasol. Saint Marcouf is een klein, slaperig dorpje vlak voorbij de D-Day stranden en dus hebben we eens over enkele van die stranden gewandeld. Op zich zijn de meeste van die stranden nu natuurlijk stranden net als alle andere maar her en der, zoals bijvoorbeeld in Arromanches vind je nog restanten van de oorlog. Daarnaast heeft wel praktisch elk gehucht een museum dat aan de oorlog is gewijd.

Maar wij waren niet hier om de oorlog te herbeleven en ik hoef geen musea te bezoeken om te weten dat we al het mogelijke moeten doen om een derde wereldoorlog te vermijden. Nee, wij waren hier om te genieten van de zoute zeelucht en het zacht glooiende landschap van akkers en velden dat ook Normandië is! En we hadden het niet beter kunnen treffen met het weer: de eerste twee dagen was het zelfs zomers te noemen en konden we lekker op ons terras, in een ligzetel en met een glaasje wijn, genieten van het heerlijke zonnetje.

De daaropvolgende dagen was het eerder (droog) herfstweer maar dat is juist ideaal om te wandelen en dat hebben we dan ook gedaan. En hier zie je wel dat Normandië, of toch zeker deze streek, zich vooral op het oorlogstoerisme richt want de bewegwijzering was op sommige plekken toch al flink verouderd of ontbrak zelfs. Maar het was gelukkig nu ook (nog) niet zo extreem zodat je met een beetje verkennen toch al snel terug op het juiste spoor terechtkwam. En wat dan wel een voordeel is van die nadruk op oorlogstoerisme: je komt op die wandelwegen compleet niemand tegen wat dus ook voor Horus betekende dat hij lekker los kon (wel af en toe oppassen voor kleine baantjes waar je een tijdje over moest wandelen en waar heel af en toe wel eens een auto durfde passeren).

Enigste echte minpunt aan de vakantie was de staat van het bed en het feit dat het huisje toch wel iets properder had mogen zijn. Met name de matras van het bed is hoogdringend aan vervanging toe (lees: dit had al enkele jaren geleden moeten gebeurd zijn). Je voelde de pocketveren namelijk pijnlijk in je lichaam duwen maar gelukkig bleek de zetel in de woonkamer een zetelbed van betere kwaliteit te zijn (ongelukkig was dan weer dat we dat pas 2 dagen voor ons vertrek hebben ontdekt). En ook wat properheid betreft leek het eerder alsof er gewoon eens even vluchtig gedweild was dan dat er daadwerkelijk gekuist was. Nu ja: niets van dit alles was onoverkomelijk en de omgeving maakte veel goed dus wij hebben zeker en vast genoten van deze (voor mij) eerste kennismaking met Normandië. Ik denk dan ook niet dat dit de laatste keer zal zijn dat Normandië ons ziet!

Gisteren was het alweer onze laatste wedstrijd van dit jaar! Deze MAP werd georganiseerd door KNJV Rijn en Duin en ging door op het recreatieterrein Vlietland te Leidschendam. Dat terrein is me ondertussen al enigszins bekend aangezien ik er zowel dit jaar als vorig jaar ook heb deelgenomen aan de KNJV proef. Vorig jaar keerde ik naar huis met een derde plaats op KNJV-B niveau, dit jaar haalde ik jammer genoeg mijn KNJV A-diploma niet (maar had ik wel een mooi B-diploma met 77 punten). Ik was dan ook benieuwd of het me vandaag ging lukken om een tweede MAP B-diploma te behalen.

Om vijf uur ging alweer de wekker, laadden we ons boeltje in dat we de avond voordien al hadden klaargelegd en vertrokken we nog in volle nacht richting Leidschendam. Ongeveer 1,5 uur later reed ik de parking op om te zien dat er al aardig wat bedrijvigheid was. Nochtans was ik er reeds tegen 7 uur en werden we eigenlijk pas verwacht tegen 7:45. De deelnemers wisten echter, net als ik, dat je maar beter goed vroeg naar Leidschendam rijdt want kom je een half uurtje later dan sta je hopeloos vast in de file!

Over naar de eigenlijke proeven (andermaal beschreven in de volgorde dat ik ze gelopen heb):

B3 – U komt in een bosperceel bij een geweer die al 2 stuks kauwen (lastig zoeken) heeft geschoten. Aan u de taak om deze binnen te brengen.

Tweemaal een verloren apport en eigenlijk de ideale opener voor Horus die ’s ochtends naar goede gewoonte altijd heel hevig staat en dus op een proef als deze meteen wat stoom kan aflaten. Op zich leek de proef goed te doen: links van je lag ergens in een bos een kauw en een kwartdraai naar rechts lag er, eveneens in het bos, een tweede kauw. Het enigste waar ik me een beetje zorgen om maakte was dat het dus kauwen betrof (kleine kraaiachtigen) en dat we daar nog niet eerder op getraind hadden. Nu ja: daar konden we nu niets meer aan doen dus vol goede moed zetten we Horus eerst op de linkse kauw in. Daar lijkt hij niet meteen iets te vinden waarna hij spontaan naar rechts afdwaalt en zo dus eerst op de rechtse kauw uitkomt…die hij netjes apporteert! Vol goede moed zetten we Horus dan terug links in waarna hij lijkt te snappen dat er daar toch ook iets moet liggen en iets later succesvol met de tweede kauw terugkomt. De kop is er af en de eerste punten zijn binnen. Naar goede gewoonte werden de punten ook hier pas achteraf meegedeeld: voor deze proef scoorden we 75 punten.

B1 – U bent uitgenodigd als picker-up op een kraaienjacht. Voor u zit een geweer op post. Er worden 2 kraaien geschoten: links en rechts van het geweer. Aan u de taak om beide kraaien binnen te halen.

Deze proef had een leuke twist: het klopte inderdaad dat er links en rechts van het geweer kraaien werden geschoten maar het geweer stond dwars op de inzetplaats waardoor het voor de hond dus neerkwam op één kraai die vlakbij viel (op een tiental meter) en één kraai die eigenlijk in dezelfde lijn maar heel wat verder viel. Ik was me al aan het bedenken dat het eigenlijk wel slim zou zijn van de hond om eerst de verre kraai te gaan halen aangezien die het moeilijkst te markeren was terwijl de eerste kraai zo dichtbij lag dat je ze gewoon niet kon missen. Maar alle honden die ons voorafgingen haalden toch de eerste kraai binnen (op zich logisch natuurlijk). Toen het echter onze beurt was, leek het alsof Horus mijn gedachten had gelezen want zonder pardon knalde hij los voorbij de eerste kraai om eerst de verst verwijderde kraai te gaan halen! Daarna ging hij dan voor de eerste kraai maar die vond hij blijkbaar helemaal niet lekker (kraaien zijn sowieso vuil wild maar dit was schijnbaar een extra gortig exemplaar). Daardoor moest ik hem spijtig genoeg wat extra motiveren (een extra “vast” was nodig) waarna hij de kraai dan toch oppikte en demonstratief voor mijn voeten terug uitspuwde. Een beetje slordige afwerking dus wat ons in combinatie met dat extra commando 80 punten opleverde.

B2 – De voorjager loopt met zijn los volgende hond op een pad. Plots schiet er een konijn weg dat geschoten wordt. Bijna tegelijkertijd gaat een eend op die door het geweer aan de overkant van het water geschoten wordt. Uiteraard moeten deze 2 stuks wild binnen komen.

Deze proef bleek de bottleneck van de dag te zijn (elke MAP heeft zo wel een proef waar er aardig dient aangeschoven te worden) en gaf ons dus de tijd om wat rond te wandelen door het mooie recreatiegebied. Dat was ook nodig want spijtig genoeg was het toen nog aardig fris en anderhalf uur op je stoeltje blijven zitten was niet meteen aan te raden. Na enige tijd was het dan toch onze beurt om deze leuke proef uit te proberen. Je moest dus je hond aflijnen waarna je met je hond, en gevolgd door de keurmeester, over een smal padje diende te wandelen. Plots schoot er dan inderdaad een konijntje over het pad en diende je dus te stoppen; er ondertussen voor zorgend dat je hond niet meteen mee achter het konijn ging. Dan hoorde je een schot in de dekking meteen daarna gevolgd door een schot aan de overkant van het water dat links van je lag. Vanaf dat moment mocht je je hond inzetten. Ik besloot om Horus eerst over water te sturen aangezien de hond voor het konijn eigenlijk niet anders dan over het pad kon lopen. De vele voorgangers hadden al een pad door het riet gebaand wat het oversturen wat eenvoudiger maakte. Ik had echter geen zicht op wat er aan de overkant gebeurde dus dat was even afwachten. De eend bleek echter niet moeilijk te vinden en al snel kwam Horus, over het nabijgelegen bruggetje in plaats van via het water, terug met de eend. Het konijn bleek, zoals ik al vermoedde, eenvoudig te vinden door het padje verder te volgen en kwam dan ook probleemloos binnen. Keurig gedaan dus op iets té onrustig gedrag tijdens het volgen na. Hierdoor verloren we dan ook enkele puntjes en scoorden we 95 punten.

B4 – U staat op post en er wordt een doublet eenden geschoten. Een eend valt in het slootje voor u en de tweede valt op het land tussen de bomen. U dient deze eenden zo snel mogelijk binnen te krijgen.

Ongeveer rond de tijd dat we deze proef dienden uit te voeren, begon het ook wat op te klaren en konden we ons verlekkeren op een aangenaam zonnetje. Daarnaast hadden we ook een uitstekend zicht op deze proef zodat we eens konden kijken hoe andere honden het aanpakten. De inzetplaats was aan een slootje dat je hond eerst over diende te zwemmen om dan een eind verder op het land een eend tussen de bomen op te halen en op ongeveer dezelfde afstand een tweede eend uit een ander stuk van de sloot te halen. Het oversteken van de sloot werd wat moeilijker gemaakt doordat de sloot afgezet was met houten wanden waar de hond dus over diende te “klimmen”. Sommige honden bleken daar toch wat last mee te hebben en hadden heel wat tijd nodig om uit te dokteren hoe ze dat nu moesten aanpakken. Andere honden hadden dan weer iets van “hopsakee” en sprongen simpelweg enthousiast en met een luide plons over de houten wal.

Horus bleek ook eerder van het “hopsakee” principe te zijn en maakte korte metten met het oversteken van de sloot. Aan de overkant echter krijg hij het in zijn bol om echter te gaan zitten en mij eerst te vragen wat er nu verder diende te gebeuren en dit terwijl hij nochtans duidelijk de twee eenden had zien vallen en ik hem het commando “apport” had gegeven. Nu, toegegeven, dit is een beetje mijn schuld omdat ik natuurlijk het afgelopen jaar zeer veel heb zitten trainen op de sleep over water waar ik hem telkens met de stopfluit eerst liet zitten om dan het commando “sleep” te geven. Nu ja: geen drama, een bijkomend commando en hij was alweer op weg en koos ervoor om eerst de eend tussen de bomen op te pikken. Dan stuurde ik hem terug over water waarna hij weer ging zitten en ik dus nog eens een commando moest geven. Blijkbaar lag de tweede eend voldoende dicht tegen de rand van de sloot want Horus besloot er een vertoning “hoe haal ik een eend uit de sloot zonder zelf de sloot opnieuw in te moeten?” van te maken. Het lukte hem nog ook waarna hij terugkwam, dan toch nog eens door de sloot moest, om tot slot netjes de eend af te geven. De onnodige extra commando’s kostten me wat puntjes natuurlijk en ik eindigde deze proef dan ook met 85 punten.

B5 – U komt op een drijfjacht aan waar een duif geschoten wordt. Deze kan door de hond gedeeltelijk worden gemarkeerd. Vervolgens wordt er een bosje uitgedreven waar een konijn uitspringt. Het konijn rent het grasveld over en wordt tenslotte in het bos geschoten. Aan u de opdracht om het wild binnen te brengen.

Deze proef klonk best ingewikkeld als je het zo op papier las en je kon het ook niet echt goed volgen dus het was toch met enige zenuwen afwachten wat dit ging worden. Op de inzetplaats aangekomen bleek dus dat er links van je, tegen het bos aan, een duif werd geschoten die inderdaad slechts gedeeltelijk kon gemarkeerd worden: je kon de duif namelijk wel gegooid zien worden maar ze viel vervolgens ergens vooraan in het bos neer. Meteen na dat schot kwamen er 2 drijvers vanachter een boom die wat verder recht voor je stond en werd er dus een sleepspoor van een konijn naar rechts getrokken dat in het bos verdween. Even later hoorde je vanuit dat bos een tweede schot. Ik besloot Horus eerst op het konijn in te zetten: Horus dook meteen ook het bos in maar kwam iets later terug en liep toen spontaan toch eerst richting de duif. Ingrijpen leek mij nutteloos en dus liet ik hem begaan waarna hij quasi onmiddellijk de duif vond en binnen bracht. Dan maar terug op het konijn inzetten en ditmaal besloot hij het bosje wat grondiger door te zoeken en kwam dan iets later ook met het konijn terug. Spijtig genoeg kost zoiets ook best wat punten want in essentie negeert je hond natuurlijk het bevel of in dit geval toch minstens de richting die je aangeeft. Net als bij de eerste proef, waar hij juist hetzelfde deed, leverde dit ons dan ook 75 punten op.

B6 – U staat met de hond op post. De jacht is begonnen maar u komt tot de ontdekking dat u uw telefoon vergeten bent. U laat uw hond op post zitten en u loopt terug naar uw auto. Dan wordt er toch geschoten en er vallen 2 stuks wild: een eend en een kraai. U gaat snel terug naar uw hond en laat deze het wild apporteren.

De laatste proef en meteen ook een hele leuke, iets wat ik mezelf ook nog wel eens effectief zie overkomen op een jacht! Zoals dus uit de beschrijving valt af te lezen kwam het er op neer dat je hond 2 stuks wild kon markeren maar dat jijzelf dus niet wist waar het wild gevallen was. Daarenboven moest je hond natuurlijk tijdens je afwezigheid netjes op post blijven en al niet spontaan wild beginnen ophalen. Het was dus een test die zowel steadiness als markeervermogen testte. Eerste vraag: zou Horus netjes blijven zitten? Antwoord: jawel! Daar waar hij vaak al eens een metertje vooruit durft te springen als ik erbij sta (iets waar ik volgend jaar zeker tijdens training aan ga werken), was hij nu dus netjes blijven zitten! Tweede vraag: had Horus netjes gemarkeerd? Antwoord: het eerste stuk lag rechts van het geweer en was het stuk dat Horus eerst binnen bracht. Vervolgens kreeg ik de indruk dat hij terug die kant uit wilde maar dat kon volgens mij niet. Ik zag namelijk het geweer recht voor me staan, een eerste werper rechts en een andere werper links. Rechts hadden we al dus het tweede stuk wild moest links van de werper liggen. Hier besloot ik dan ook Horus wat te ondersteunen en een richting links van het geweer aan te geven. Horus snapte de hint en liep mooi links van het geweer, tekende toen heel mooi (hij sloeg prachtig om toen hij verwaaiing van het tweede stuk kreeg) en bracht dit dan ook zonder falen binnen! Deze prestatie bezorgde ons enkele complimenten van de keurmeester die ons beloonde met 100 punten!

En hiermee was ons tweede MAP B-diploma binnen! Mijn dag kon alweer niet meer op: moe en voldaan trokken we terug naar de parking en besloten we wat te rusten tot aan de diploma uitreiking (die ook op de parking doorging). We moesten even wachten op het voltooien van de proeven en dan moesten natuurlijk de diploma’s ook nog uitgeschreven worden maar enige tijd later was het dan zover. Er waren uiteindelijk 50 deelnames: 21 honden gingen op voor een MAP A en 29 honden voor een MAP B. Na afloop bleken er slechts 6 honden het A-diploma en slechts 9 honden het B-diploma gehaald te hebben. Er waren helaas ook 5 diskwalificaties en nog eens 30 deelnemers die zonder diploma naar huis moesten.

Dat wij tot één van de deelnemers behoorden met een B-diploma wisten we al maar onze score en plaats in de rangschikking was op dat moment nog onbekend. Zoals dat hoort begon men met de namen af te roepen van laagste naar hoogste score en het bleef toch weer lang duren eer ik mijn naam hoorde: zouden we misschien met een beker naar huis kunnen gaan? En jawel hoor: Horus en ikzelf eindigden als derde in de rangschikking met maar liefst 510 punten! Tsja, toen kon de dag helemaal niet meer stuk natuurlijk. Wat een mooie manier om het seizoen af te sluiten!

Duitse staande draadhaar Anuk van Rhijnauwen van S. de Jong haalde de tweede plaats binnen met 535 punten terwijl de eerste plaats voor labrador retriever Abbotsross Mayo van Koos Kommers was met maar liefst 555 punten. In de A-categorie ging labrador retriever Duneysteinn Igrain van G.B. van Campen met 515 punten aan de haal met de derde plaats. De tweede plaats was voor labrador retriever Timber of Upperclaws van H.P.E. Allon – Rüesch met 535 punten terwijl de eerste plaats werd weggekaapt door Weimaraner Meander Valerie Tessa van F. van Marion met maar liefst 540 punten! Nu is dit wel een hond met wat ervaring (het is één van de, als ik me niet vergis, slechts 2 Weimaraners die tot op heden een AA diploma behaald hebben) maar je moet het toch maar elke keer opnieuw waarmaken en het blijft dan ook een topprestatie.

Dan rest mij enkel nog een hartelijke dankjewel aan de organisatie, helpers, geweren, keurmeesters en collega-voorjagers voor alweer een mooie dag jachthondensport met leuke proeven in een mooie omgeving!

Gisteren, maandag 10 oktober, nam ik deel aan m’n tweede MAP ooit en het doel was natuurlijk om andermaal te proberen ons eerste MAP B-diploma in de wacht te slepen. Ditmaal was de organisatie in handen van de Zeeuwse Jachthonden Commissie en ging de wedstrijd door in Kruiningen en meerbepaald in natuurgebied Den Inkel.

Het was nog donker, zo rond half 8, toen we aan camping Den Inkel arriveerden. Het was er echter al aardig druk want wij moesten al uitwijken naar een tweede parking aan de overkant van de straat. Even snel het restaurant binnen springen om daar ons deelnemersnummer en het programmaboekje te bemachtigen en dan snel profiteren van het feit dat de dierenarts zich juist buiten had opgesteld en er nog niemand dat in de gaten had waardoor Horus in een wip en een knip werd goedgekeurd voor deelname aan de wedstrijd.

Net zoals vorige keer bespreek ik de proeven in de volgorde dat ik ze heb gelopen en net als vorige keer vind je telkens een beschrijving van de proef zoals hij beschreven werd in het programmaboekje:

B1 – Links van de voorjager is een konijn geschoten wat dood in het bos ligt. Inmiddels heeft het geweer voor een eend geschoten die gemarkeerd kon worden

De eerste proef van de dag is altijd een beetje spannend want de honden staan nog heftig en de velden liggen er nog onverstoord bij waardoor er al wel eens hazen en dergelijke meer kunnen opgaan als de eerste honden worden ingezet. Ik had dan wel nummer 28 maar was de 2de in mijn groep dus het was quasi meteen onze beurt. Zodra de eend geschoten werd, die je met een plons in het water hoorde en soms ook zag vallen (het water lag wat dieper waardoor je niet altijd water zag opspatten), mocht de hond ingezet worden. Aangezien zowel eend als konijn dood waren mocht je kiezen in welke volgorde er werd geapporteerd maar aangezien de honden natuurlijk helemaal op het schot en dus de eend gefixeerd waren, was het overduidelijk dat je best eerst je hond daarop inzette. Deze proef verliep uitstekend: Horus liep als een speer naar de eend en ook de zoektocht naar het konijn verliep vlekkeloos waarmee we de dag openden met het maximum van 100 punten (ook hier werd de score echter pas achteraf meegedeeld zodat het gans de dag spannend bleef)!

B2 – In een bos zijn 2 duiven geschoten die gezocht moeten worden.

Klaar en duidelijk: 2 keer een verloren apport en dit 1 keer links van het bospaadje waarop je werd ingezet en de tweede keer rechts van dat paadje. Ook hier waren beide duiven doodgeschoten en dus stond het je vrij om te kiezen welke kant je je hond eerst uitstuurde. Ik koos voor rechts en ook hier liet Horus prachtig werk zien. 2 keer het commando zoek resulteerde in 2 keer een netjes geapporteerde duif en weeral 100 punten!

B3 – Een jager zit op een duiventrek. Hij schiet 2 duiven waarvan er één kikdood valt en er één uitzeilt in de richting van de voorjager. Deze wordt geraapt. Daarna wordt er nog een duif geschoten.

Dit bleek de pittigste B-proef van de dag te zijn en ook eentje waarop 6 B-honden de opdracht spijtig genoeg niet succesvol voltooid hebben. Er werd dus eerst tweemaal geschoten waarbij er 1 duif vlakbij de voorjager viel (ik schat een meter of vijf voor me uit) en een tweede duif achteraan bij de jager tussen de dekking viel. De duif die vlakbij ligt, werd door de voorjager zelf opgerapen (je hond moet blijven zitten). Daarna wandelt de voorjager terug naar de inzetplaats en volgt er nog een schot en valt er nog een duif op dezelfde diepte als de andere duif maar dan langs de andere kant van de jager en eveneens tussen de dekking. Na een tikje van de keurmeester mag je aan de slag. Ik had mezelf voorgenomen om hier niet te veel aan handling te doen en simpelweg “apport” te zeggen. Horus moest dan zelf maar uitdokteren welke duif hij eerst wou binnenbrengen. Horus nam een lijn aan die hem links van de jager voerde en ging daar in de dekking op zoek. Iets later kwam hij dan tevoorschijn met de eerste duif. Vervolgens zette ik hem gewoon terug met een “apport” in waarna hij in eerste instantie even links ging zoeken (op dezelfde plek waar dus de eerste duif lag). Vaststellend dat daar niets meer lag, leek hij zich te herinneren dat er rechts van de jager ook nog wel iets was gebeurd en dus duikte hij daar de dekking in en kwam even later met duif twee tevoorschijn! Ik was zeer tevreden met Horus’ prestatie maar ben wel aardig wat punten verloren omdat Horus niet steady was bij de geweerschoten: na het eerste schot was hij namelijk reeds een meter of twee vooruit gekropen en even vreesde ik dat de duif die vlakbij geworpen werd hem teveel zou worden en hij dus zou inspringen maar hij kon zich dan toch beheersen! Door dit onrustige gedrag moest ik het stellen met een nog steeds mooie 75 punten.

B4 – Op een stoppelveld wordt een duif geschoten welke gemarkeerd kan worden. Aan de slootkant is eerder vandaag een eend geschoten. De keurmeester zegt u waar ongeveer de eend is gevallen.

Op zich was deze proef goed te doen en de duif kon inderdaad goed gemarkeerd worden. De keurmeester gaf echter aan dat hij niet zeker was of de eend wel doodgeschoten was wat dus betekende dat je je hond eerst de eend moest laten zoeken. Dat maakt het natuurlijk iets moeilijker want je hond zit natuurlijk met die doodgeschoten duif in z’n kop die hij zojuist heeft zien vallen. Ik zette Horus richting de vermoedelijke valplek van de eend en zette hem aan het zoeken maar halverwege richting de eend wou hij toch richting de duif trekken. Toen heb ik even ingegrepen met een “nee” en opnieuw “zoek” met een armsignaal dat de gewenste zoekrichting aangaf waarna hij toch leek te begrijpen dat er ook iets te rapen viel in de richting die ik aangaf. Iets later vond hij dan ook zonder problemen de eend en hoewel hij ondertussen de exacte valplaats van de duif was vergeten, kwam hij al snel onder de wind (er stond gans de dag een strakke wind) en lokaliseerde hij de duif dan vervolgens netjes op geur. Keurig en 90 punten waard!

B5 – Bij het riet in het water is een eend gevallen. Aan de overkant van het water is een duif geschoten. De keurmeester geeft ongeveer aan waar ze neer gekomen zijn.

De vijfde proef alweer en dan begin je zo stilletjes te denken/hopen dat het misschien vandaag wel eens zou kunnen lukken om dat eerste MAP B-diploma binnen te halen! Er moeten echter nog twee proeven afgelegd worden dus toch maar even met beide voeten op de grond blijven en de wedstrijd eerst helemaal uitlopen alvorens over zulke zaken na te denken.

De keurmeester gaf aan dat er een eend langs het riet in het water lag. Als voorjager kon je die trouwens ook zien liggen maar ik denk niet dat onze honden dat meteen konden zien. Een kwartdraai rechts van de eend lag er dan een duif in het bos waarvoor je hond dus een stukje van datzelfde water diende over te zwemmen om dan aan de overzijde op zoek te gaan naar een duif. Ik besloot Horus eerst op de eend in te zetten en stuurde hem gewoon met een “apport” het water in. Horus weet dat als ik “apport” zeg en hij vlak voor water staat dat er dan ergens in het water iets moet liggen om te apporteren. Hij nam dan ook snel het water en ging op zoek naar de eend, eerst zwom hij een beetje de verkeerde richting uit maar kreeg dan toch de eend in het zicht en corrigeerde zichzelf. Dan deed hij echter iets vreemd: in plaats van om te draaien en terug naar mij te zwemmen besloot hij met de eend het riet in te duiken en dus aan land te gaan. Zo maakte hij het zichzelf eigenlijk een pak moeilijker want nu moest hij dus rond het water en door het riet gaan. Anderzijds passeerde hij zo de duif die hij dus ook al meteen had geroken en wellicht zelfs al had gezien. Vervolgens zag ik echter dat Horus aanstalten maakte om dus te ver (richting de andere wachtende voorjagers) te lopen en heb ik hem even attent moeten maken op waar ik nu weer juist stond (even “Horus” roepen was voldoende). De duif was dan weer helemaal geen probleem, hoogstwaarschijnlijk omdat hij die dus reeds wist liggen. Kortom: op die ene “Horus” extra om z’n aandacht te trekken was ook deze proef uitstekend verlopen en werden we door de keurmeester beloond met 95 punten!

B6 – Aan de andere zijde van het water wordt een eend geschoten en in het talud ligt nog een konijn. Beiden zijn dood.

Bij deze proef waren we dan weer bijna direct aan de beurt maar we kregen toch net voldoende tijd om even te zien hoe enkele andere voorjagers deze proef aanpakten (je kon deze proef uitstekend volgen vanaf een baantje dat langs het terrein riep omdat het eigenlijke terrein een pak dieper lag). Je moest je hond dus halverwege een schuine helling inzetten. De hond hoorde eerst een schot en zag dan een eend aan de overzijde van het water geworpen worden. Zodra de eend de grond raakte mocht je je hond meteen inzetten en hoewel de eend niet noodzakelijk als eerste binnen moest komen, was dit wel de meest voor de hand liggende keuze. Daarna moest je je eigenlijk een kwartdraai naar rechts draaien om zo je hond langs het riet te laten zoeken naar een konijn die een eind verder net in het riet verborgen lag (maar de wind stond zodanig dat de honden eigenlijk verwaaiing kregen als ze er voorbij liepen).

Goed, eerlijk is eerlijk: ik was nu toch wel aardig gespannen want hoewel ik het probeerde te negeren werd er in m’n achterhoofd al druk gespeculeerd over dat eerste MAP B-diploma ! Het was dan ook goed dat er dus niet lang gewacht moest worden. Ik zette Horus netjes op de inzetplaats in, wacht tot het schot en de eend vielen en zette hem dan ook meteen in. Naderhand bedacht ik me dat ik beter een seconde of twee gewacht had om hem de tijd te geven om de valplaats goed te markeren maar zoals je net kon lezen was ik op dat moment best gespannen en dus deed ik dat niet. Dolenthousiast schoot Horus de helling af, ging hij door de rietkraag en ontdekte hij vervolgens dat het water grotendeels ondiep was en hij dus lopend het water over kon. Althans: dat dacht hij. Het laatste kwart bleek namelijk wat dieper te zijn waardoor hij pardoes even bijna compleet onder water verdween. Dat kon hem echter niet tegenhouden en iets later was hij aan de overkant. Maar in plaats van de voor de hand liggende plaats te kiezen, namelijk de plek waar alle andere honden uit het water waren gekomen en het riet dus reeds hadden platgelopen, wou Horus zichzelf een andere weg banen die een eind meer naar rechts lag. Op zich geen probleem alleen lag de eend heel wat meer naar links dus echt goed had hij niet gemarkeerd (maar ik had hem er natuurlijk ook niet veel tijd voor gegeven). Vervolgens begon hij ook steeds meer naar rechts af te dwalen om daar de eend te gaan zoeken. Toen hij vervaarlijk dicht in de buurt van dichte dekking terecht kwam, besloot ik dan toch wat handling toe te passen: de zoekactie werd afgefloten met de stopfluit waarna met de linkerarm en het commando “zoek” duidelijk werd gemaakt dat ik graag had gehad dat hij de linkerkant onder handen nam. Dat deed hij vervolgens ook waardoor hij dan, gelukkig maar, snel verwaaiing van de eend kreeg. Goed: nu het konijn nog! We draaiden ons een kwartdraai naar rechts en ik gaf Horus het commando “zoek”. Hij vertrok langs de rietkraag en liep dan probleemloos tot aan het konijn. Hij markeerde volgens mij want ik zie hem naar de rietkraag trekken daar waar ik weet dat het konijn ligt. Toch gaat hij terug een eindje weg van de plek maar verliest dan blijkbaar de geur en keert weer terug. De hevige wind doet het riet echter aardig heen en weer waaien en ik heb zo’n vermoeden dat hij eerst absoluut zeker wilt zijn dat het konijn niet ergens anders ligt alvorens hij dat wild bewegende riet induikt. Uiteindelijk besluit hij dat ze toch echt daar moet liggen en haalt hij voorzichtig het konijn uit het riet! Deze laatste proef en dus ook de wedstrijd sluiten we af met 80 punten!

Jawel: ons eerste MAP B-diploma is binnen! Ik wist toen nog niet met hoeveel punten maar dat was maar bijzaak: de eerste succesvolle MAP was een feit! Mijn dag kon niet meer stuk en na de felicitaties van de aanwezige collega-voorjagers en een extra portie zwanworstjes voor Horus liepen we dan ook terug richting restaurant Den Inkel waar we ons op het terras installeerden met een lekkere Grimbergen!

Het was nog een tijd wachten op de uitslagen, er waren immers nog wel wat deelnemers die nog proeven dienden af te leggen, maar zet een stel jachthondenliefhebbers bij elkaar en die tijd wordt zonder problemen opgevuld met allerlei boeiende hondenverhalen. De eigenlijke uitslag was er dan ook voor we er erg in hadden en het bleek ook voor de organisatie en de gedelegeerde van het CJP een mooie dag te zijn geworden: er waren namelijk maar liefst 15 B-diploma’s en zelfs 19 A-diploma’s en dit op een totaal van 50 deelnemers! Nu was het natuurlijk nog afwachten met welke score ik ging eindigen: de organisatie begon zoals gebruikelijk de punten van laag naar hoog af te roepen en ik vond dat het toch wel heel lang begon te duren maar dan, bij een score van maar liefst 540 punten, hoorde ik mijn naam! Ik bleek uiteindelijk de 4de plaats in de B-categorie behaald te hebben met evenveel punten als nummer 3 (labrador retriever Loyal Passion van de Hooydam Hoeve van Bert Dam). Maar aangezien deze een jongere hond had, ging de derde plaats -terecht – naar hem. Slechts 2 anderen hadden een effectief hogere score en kaapten dan ook de tweede en eerste plaats weg. De tweede plaats was voor labrador retriever Crowforest’s Fizzy Lizzy van W. Blokland met 570 punten terwijl de eerste plaats voor labrador retriever Smiler van Bert vd Graaf was met maar liefst 580 punten!

Ook in de A-categorie waren de scores zeer hoog maar er waren dan ook heel wat Nimrod-kandidaten en deelnemers van vorige edities aanwezig dus dat reflecteert natuurlijk ook op de uitslag. De top 3 zag er als volgt uit: op de 3de plaats eindigde golden retriever Lowly Arthur van Jaap Danssen met 567 punten, op de tweede plaats stond labrador retriever Cooper van de Vaortkaant van Mart van de Wiel met maar liefst 570 punten! Ook de eerste plaats voor labrador retriever Abbotsross Maghera van J. Weijers werd behaald met 570 punten (waarbij dus ook Maghera jonger was dan Cooper).

Wat ons betreft: tsja, de dag kon al niet meer stuk toen we de 12 stuks wild succesvol hadden binnengebracht en, was ik niet zo moe en uitgeput geweest, dan was het met een score van 540 punten groot feest geweest! Maar nu hielden we het op een lekker avondmaal, een heerlijke douche en een lekkere portie rauwvoer voor Horus waarna we allemaal als een blok in sliep vielen!

Bedankt aan de organisatie, helpers, geweren, keurmeesters en collega-voorjagers voor een prachtige dag die ik niet snel zal vergeten!

Zaterdag 1 oktober nam ik voor het eerst deel aan een MAP, oftewel een Meervoudige Apporteer Proef. Deze proeven worden, net als de KNJV-proeven, georganiseerd door KNJV gewesten en rasverenigingen en dit allemaal onder het ORWEJA orgaan (ORganisatie WEdstrijdwezen JAchthonden). Deze specifieke wedstrijd werd georganiseerd door de Nederlandse rasvereniging van de Weimaraner, namelijk de Weimarse Staande Hond (WSH).

Wat is nu juist een MAP en waarin verschilt het van een KNJV-proef? Daar waar een KNJV-proef steeds over dezelfde 10 oefeningen gaat (en het dus een gestandaardiseerde wedstrijdvorm betreft), bestaat een MAP uit 6 niet-gestandaardiseerde proeven. Kortom: elke MAP is anders en aangezien het meervoudige apporteer proeven betreft is het ook zo dat de hond per proef 2 apporten binnen de tijd (doorgaans 5 minuten) dient binnen te brengen. Het hele doel van MAPs is dan ook om meer realistische jachtsituaties aan te bieden en het presteren van de hond in een dergelijke omgeving na te gaan. Aangezien een grondige basis vereist is, kan je pas aan een MAP deelnemen als je eerst je sporen verdient hebt op een KNJV-proef (je moet minstens 1 KNJV B-diploma hebben om aan een MAP op B niveau deel te mogen nemen en minstens 1 KNJV A-diploma om aan een MAP op A niveau deel te mogen nemen).

Ik ging vandaag dus een poging ondernemen om een eerste MAP B-diploma te bemachtigen! Na de obligate dierenartscontrole kregen we het programmaboekje waarin de proeven van vandaag toegelicht werden. Ik bespreek ze hier in de volgorde dat wij ze hebben gelopen:

B3 – U stapt op met een jager, die ongeveer 5 meter voor u loopt. Deze schiet 2 stuks wild. Het eerste stuk wild is een eend, die op het water valt. Het tweede stuk wild is een duif, die recht voor u in het bos valt. U mag de hond pas inzetten na het tweede schot. Het is aan u om deze 2 apporten binnen de tijd binnen te brengen.

Onze eerste proef en dus toch best een beetje zenuwachtig. Daarnaast was de beschrijving in het boekje misleidend: het was namelijk de eend die je recht voor je zag vallen in het water (dat water was op zich dan weer niet zichtbaar omdat het wat lager lag). De duif viel eigenlijk rechts van je in het bos en werd dan ook daar zowat alle voorjagers niet opgemerkt (inclusief mezelf). Dat betekende dan ook dat het praktisch gezien 2 verloren apporten betrof en ik zette Horus dan ook eerst aan het zoeken in het bos. Dat leverde echter niet meteen resultaat op dus, de tijdslimiet in de gaten houdende, haalde ik hem terug en zette hem eerst op de eend. Die bracht hij snel terug waarna ik hem een beetje in een andere richting opnieuw het bos instuurde. Nu vond hij wel snel de duif zodat we deze eerste proef alvast succesvol konden afsluiten!

Punten werden niet tijdens de proef meegedeeld maar achteraf vernam ik dat ik op deze proef 70 punten had gescoord (je kan op een MAP per proef maximum 100 punten scoren).

B1 – U komt op een nazoek van twee stuks wild. Rechts van u een eend en links een duif. Het is aan u om deze 2 apporten binnen de tijd binnen te brengen.

Ook hier dus tweemaal een verloren apport hoewel je best wel enige richting aangaf. De duif lag dus links het bos in terwijl de eend wat meer naar rechts eigenlijk op het einde van een padje lag. Ik stuurde Horus eerst het bos in waarna hij al snel met de duif terugkwam. Vervolgens had ik best wat moeite om Horus langs dat pad te sturen omdat hij steeds weer het bos in wilde duiken. Gelukkig lukte het me nog binnen de tijd om Horus toch voldoende ver op dat pad te krijgen zodat hij zelf verwaaiing kreeg. Maar ik had natuurlijk wel wat extra commando’s nodig gehad waardoor de uiteindelijke score voor deze proef 80 punten bedroeg.

B2 – U wordt verzocht een kraai te zoeken, die rechts van u aan het einde van een houtwal ligt. Als de hond bij het apport is, schiet een jager een duif. Het is aan u om deze 2 apporten binnen de tijd binnen te brengen.

Deze proef bleek de doodssteek voor vele hond/voorjager-combinaties te zijn en helaas ook voor Horus en mezelf. Het leek redelijk eenvoudig: stuur je hond ofwel de houtwal in ofwel langs de houtwal en zorg ervoor dat hij de kraai apporteert. Op het moment dat hij bij de kraai komt, lost een jager een schot links van hem en wordt er een duif tegen een helling gegooid. De bedoeling is dat de hond eerst de kraai alsnog apporteert en dan nog onthouden heeft waar de duif ongeveer ligt zodat hij deze zo snel mogelijk eveneens kan apporteren. Ik kan niet voor de andere deelnemers spreken maar bij mij liep het dus fout op het apport van de kraai. Ik had ervoor gekozen om Horus in de houtwal te sturen en hem dus via een verloren apport de kraai te laten zoeken (de andere optie, langs de houtwal sturen, impliceerde namelijk dat je eigenlijk ging dirigeren wat normaalgezien niet nodig is voor een B proef). Nadeel van deze aanpak is natuurlijk dat je het zicht op je hond verliest. Een ander nadeel was dat er vlak naast die houtwal een spoorlijn liep (er zat wel een hek tussen zodat er geen ongelukken konden gebeuren). En ik had de pech dat er dus juist een stevige goederentrein passeerde toen Horus in die houtwal zat. Ik heb er toen niet bij stilgestaan maar, aangezien Horus bijvoorbeeld ook schrik heeft voor rakelings voorbijrijdende bussen en andere zware weggebruikers, moet Horus geblokkeerd zijn geraakt toen die trein passeerde (de keurmeester was wat langs de houtwal meegewandeld en had gezien dat Horus eigenlijk maar wat stond aan te modderen halverwege het einddoel). Omdat het allemaal wat te lang duurde besloot ik Horus terug te fluiten en hem dan toch langs de houtwal te dirigeren. Dat ging uitstekend en toen hij bij de kraai arriveerde, klonk dan ook het schot. Spijtig genoeg spurtte Horus toen meteen naar de duif (en liet hij dus de kraai liggen) maar als je vanuit die positie onmiddellijk naar de kraai liep dan liep je tegen een ondoordringbare greppel aan…en toen zat onze tijd erop en moest ik Horus terugfluiten! Spijtig maar voor deze proef hadden we dan ook helaas een 0.

B6 – U wordt verzocht uw hond “down” te leggen in het bos. Daarna stapt u naar de buitenkant van het bos om naar de jager te kijken die een duif schiet. Van te voren heeft hij een kraai geschoten die voor u in het bos ligt. De hond moet opgehaald en ingezet worden naar de duif aangezien deze niet helemaal dood is. Het is aan u om deze 2 apporten binnen de tijd binnen te brengen.

Het betrof hier dus andermaal 2 verloren apporten (vanuit het standpunt van de hond) maar als voorjager wist je dus wel exact waar de duif lag. Voor de duif heb ik dan ook “vooruit” gebruikt om hem in een juiste lijn naar de duif te sturen. Horus vond dan ook quasi meteen de duif en bracht ze snel terug. Dan was de kraai aan de beurt. Dit was iets lastiger want als voorjager had je van de keurmeester te horen gekregen dat je dus aan de rand van het bos moest blijven staan en je hond dus eigenlijk naar rechts langs of door de bosrand diende te sturen. Horus vertrok dan ook schuinrechts het veld op in plaats van echt langs of door de bosrand te lopen (dat was wel de richting die ik had aangegeven maar ik wist ook al wel dat de verleiding van dat open veld te sterk ging zijn). Wellicht had hij al zoekende de kraai wel zelf gevonden maar ik besloot hier toch even ondersteuning te bieden en te profiteren van het feit dat ik toch reeds een enigszins dirigeerbare hond heb. Even de stopfluit gebruiken en hem vervolgens rechts sturen zorgden ervoor dat hij snel op de kraai uitkwam en deze vervolgens ook netjes apporteerde. Dit was allemaal quasi onmiddellijk uitgevoerd en leverde ons dan ook onze mooiste punten van de dag op: 95.

B4 – U wordt gevraagd 2 stuks wild na te zoeken, maar tijdens de nazoek schiet de jager op een duif, die hij mist. Links van u ligt een kraai en rechts van u een duif. Het schot valt als de hond vlakbij de duif is. Het is aan u om deze 2 apporten binnen de tijd binnen te brengen.

De voorlaatste proef en eentje die goed te doen was alleen werd er hier dus ook goed gecontroleerd of je hond schotvast was. Dat schot werd namelijk gelost als je hond eigenlijk vlak voorbij de jager (op weg naar de duif) liep en was dus heel dichtbij. Ik ben er dan ook van overtuigd dat honden die hier reeds voldoende praktische jachtervaring hadden (zoals dus Horus) een groot voordeel hadden. Horus liep namelijk los door het schot maar stopte even verder om te zien of er iets geschoten was. Met een extra “zoek” moest ik hem dan wel terug in gang zetten maar die duif kwam kortelings daarna binnen. Ook de kraai ging vlot alleen had Horus deze nogal ongelukkig vastgepakt waardoor hij ze op de terugweg even neerlegde en ik “vast” diende te gebruiken om de kraai alsnog binnen te brengen. Spijtig maar toch 80 punten.

B5 – U staat op de kop van een grote vijver. De jager schiet een eend, die in de vijver valt, in het zicht van uzelf en de hond. Deze eend zwemt door tot in het riet en ligt daar dood. Voordat u aanwezig was, had de jager al een duif geschoten. Deze ligt rechts van u in de dekking. Het is aan u om deze 2 apporten binnen de tijd binnen te brengen.

De laatste proef en eentje waar we lang hebben moeten wachten maar gelukkig hadden we voldoende schaduw (het was namelijk een prachtige nazomerdag). Er werd dus een steen in het water gegooid (om de geschoten eend te simuleren). De eend zelf lag dus iets verder in het riet. Zodra de steen gevallen was mocht je je hond onmiddellijk inzetten dus ik liet er ook geen gras over groeien: zodra de steen het water raakte stuurde ik Horus het water in. Deze had de valplaats goed onthouden maar wijkte toch iets te veel naar rechts af. Maar hij zocht het riet netjes af en vond dan ook al snel de eend. Helaas bleef hij dan, met de eend in de muil, als een schaap naar me kijken waardoor ik een extra “kom voor” heb moeten geven. Zoiets kost je natuurlijk punten maar beter dat dan een hond die besluit om een wandelingetje met de eend te gaan doen! Eens de eend binnen was, zette ik Horus aan het zoeken en kwam ook al snel die duif binnen. Op die extra “kom voor” na was dit allemaal perfect verlopen wat ons dan ook 90 punten opleverde.

En zo kwam voor ons de eerste MAP tot een einde. Hoewel ik even ontgoocheld was met de mislukte proef, was dit al bij al een uitstekende eerste ervaring voor zowel mezelf als Horus en als we naar de behaalde resultaten kijken op de 5 succesvolle proeven dan denk ik wel dat we mogen stellen dat Horus zeker in staat moet zijn om een MAP B-diploma te behalen!

Na afloop van de proeven zijn we nog even blijven napraten en hoewel we zelf geen diploma hadden, zijn we toch gebleven tot de uitreiking. Er konden uiteindelijk slechts 7 diploma’s uitgereikt worden (op 50 deelnemers): 5 B-diploma’s en 2 A-diploma’s. De eerste plaats in de A ging naar Meiske van ‘t Exelseveld, een Grote Munsterlander teef, met 515 punten terwijl de eerste plaats in de B weggelegd was voor Chico Beer van de Josephina’s Hoeve, een Duitse Staande Draadhaar reu, met 535 punten. De beste Weimaraner van de dag was de teef Farah Raisah vom Leymborgh met 503 punten!

Mijn felicitaties aan diegenen die succesvol een diploma behaald hebben en mijn complimenten aan de organisatie, helpers, officiële geweren, keurmeesters en alle deelnemers om er een mooie en geslaagde jachthondendag van te maken!

Maandag 5 september, amper 2 dagen na de proef in Heerle, was het zover: de laatste KNJV-proef van dit seizoen en dus ook de laatste kans om eventueel nog een A-diploma in de wacht te slepen. Omdat ik vorig jaar ook reeds deel had genomen aan deze proef en me dat uitstekend bevallen was (ook al ben ik toen met een C-diploma naar huis moeten gaan), trokken we ook dit jaar weer naar het verre Leidschendam (voor ons toch een goed 1,5 uur rijden). De wekker ging dus pijnlijk vroeg (om 5 uur) en een half uurtje later programmeerden we onze GPS richting recreatiegebied Vlietland.

Naarmate de nacht plaats maakte voor de dag werd al snel duidelijk dat het een sombere, grijze dag zou worden met de occassionele (fikse) regenbui en heel wat wind. Heel af en toe kwam de zon er ook eventjes door om ons toch een beetje warmte te bezorgen maar over het algemeen waren we aangewezen op onze aangepaste kledij om ons droog en warm te houden.

Net als vorig jaar zaten we in de groep die als eerste het markeren mocht gaan doen. Vorig jaar wist ik dan ook meteen dat ik mijn B-diploma kon vergeten want het liep toen al meteen mis. Met enige spanning trokken we dan ook naar de locatie van deze eerste proef. Aangezien Horus de eerste proef altijd nog wat hevig staat, wist ik dat ik enige onrust op post kon verwachten maar hij sprong naar mijn mening toch iets te ver in en ik maakte dan ook meteen een mentale notitie dat dit punt eens terug nader onder de loep moet genomen worden in verdere training (straks zit ik anders nog met een hond die onhoudbaar inspringt). Het eigenlijke markeren had hij echter netjes gedaan en dus haalden we 9 punten binnen.

Vervolgens was het apport over water aan de beurt. Even kijken naar enkele collega-voorjagers leerde al snel dat de eend dicht tegen de waterkant lag en dat er niet zoveel mogelijkheden waren voor de hond om elders op zoek te gaan. Kortom: dit zag er niet al te moeilijk uit. Enkel het water was relatief breed maar nog steeds veel smaller dan het water waar ik Horus regelmatig over laat zwemmen dus ook daar verwachtte ik niet meteen problemen. Waar ik echter niet op had gerekend waren de levende eenden die vanop het water het spektakel (op veilige afstand) gadesloegen! Toen ik het commando “over” gaf, vertrok Horus richting de eenden, bedacht zich dan dat hij wel heel ver over moest zwemmen als hij die richting ging aanhouden (dat zou toch enkele honderden meters geweest zijn ) en keerde toen maar terug. Toen moest ik dus een bijkomend commando geven en even aanduiden dat hij eens naar links moest kijken (de eenden zaten rechts) om daar dus een stukje land te zien waar hij eigenlijk al meteen naar toe had moeten zwemmen. Toen viel zijn eurocent en handelde hij de opdracht verder probleemloos af maar dat extra commando kostte ons natuurlijk een puntje.

De volgende proef was het apport uit diep water: ook hier voorspelbaar gedrag want hij maakte weer een sprongetje voorwaarts toen het schot van het jachtgeweer klonk. Verder ook hier geen problemen maar dus wel weer een puntje kwijt wegens onrust op post.

Voor de resterende de C/B-onderdelen kan ik eigenlijk kort en bondig zijn: de 5 volgende proeven – aangelijnd en los volgen, vrijsturen, verloren apport, houden van de plaats en kort apport – verliepen allemaal perfect en leverden ons telkens 10 punten op! Bij het houden van de plaats verschoot ik toch wel eventjes want ik had verwacht dat Horus wel even zou gaan zitten; het was tenslotte nat gras en slecht weer maar neen, hij was netjes blijven liggen.

We konden dus ook vandaag aan de dirigeerproef deelnemen en dit met een mooie 77 punten als basis. Gegeven Horus’ prestatie in Heerle verwachtte ik wel wat problemen met het tegen de wind insturen (en er stond aardig wat wind) maar toen ik tijdens de middagpauze eventjes snel met enkele dummy’s in de omgeving eens testte hoe Horus op de wind reageerde, leek dat allemaal goed te gaan. Afwachten dus wat dat op de eigenlijke proef zou geven! Na de middagpauze en een korte onweersbui trokken we richting het dirigeerveld. Het betrof een grasveld waar een wandelpad doorliep (dat door de honden in de lijn naar het stoppunt diende overgestoken te worden) en waar het stoppunt zo’n 10 à 15 meter rechts van een boom was. De duif lag dan een heel eind verder naar rechts en – vanuit het standpunt van de inzetplaats – tussen twee bomen in (maar de duif lag wel dieper dan waar die twee bomen stonden). Op zich zag het er eigenlijk goed doenbaar uit en de eerste deelnemer slaagde er ook al meteen in om de duif binnen te brengen!

Met nummer 47 duurde het een tijdje eer het mijn beurt was en natuurlijk zat ik met aardig wat spanning: het was tenslotte reeds m’n vijfde (en voor dit seizoen ook laatste) poging. Maar eindelijk was het dan zover: ik liet Horus even een tiental meter van de inzetplaats achter me en ging zelf eerst even kijken hoe het weer juist in elkaar zat. Dan haalde ik Horus op en zette hem wat meer naar links in in de verwachting dat hij zich door de wind weer opzij zou laten drukken. Dat gebeurde ook maar deze keer kon ik hem echter wel tegen de wind insturen. Helaas deed er zich weer een ander probleem voor: Horus nam niet veel diepte en al snel moest ik hem stoppen en verder vooruit sturen. Dat deed hij dan wel weer maar dan trok hij weer te veel naar rechts waardoor ik hem moest stoppen en weer naar links moest sturen. Dat deed hij eveneens maar tegelijkertijd kwam hij dan ook weer naar mij toe in plaats van dieper te gaan. Dit heen en weer sturen herhaalde zich enkele keren maar toen was mijn krediet bij de keurmeesters op en mocht ik hem terugfluiten. Spijtig: geen A-diploma voor mij dit jaar maar ik had het wel al zien aankomen en heb aan dit KNJV-seizoen dan ook een lijstje van zwakke punten bij zowel mezelf als Horus overgehouden waar we dus naar volgend jaar toe aan zullen moeten werken!

We bleven nog even verder kijken naar de resterende deelnemers en trokken na het dirigeren reeds naar het verzamelpunt in Zoeterwoude. Daar praatten we gezellig na met enkele collega-voorjagers en konden we in een aangenaam kader een beetje opwarmen en bekomen van weer een fijne jachthondendag. Wat KNJV-proeven betreft is het voor mij afgelopen dit seizoen maar in oktober staan er wel nog 3 MAP-B’s op het menu. In afwachting daarvan gaan we er echter even tussenuit…ook al hebben we geen A-diploma gelopen dit jaar, Horus heeft het dubbel en dik verdiend!

Ik dank tot slot ook deze keer de organisatie, keurmeesters, helpers en collega-voorjagers voor weer een leuke proef en ik zie de fervente wedstrijdlopers ongetwijfeld wel weer op de MAPs, de Nimrod of het KNJV-seizoen van 2012!

Gisteren ging alweer onze vierde (en voorlaatste) KNJV-proef door. Locatie van deze proef was ditmaal Heerle; een terrein dat ons bekend is want op deze proef waren we ook vorig jaar van de partij. Aangezien ik hier vorig jaar m’n slechtste proef liep, was het streefdoel om er vandaag een betere prestatie neer te zetten en natuurlijk weer een poging te ondernemen om een A-diploma in de wacht te slepen!

Na de klassieke routine van wedstrijdnummer ophalen, dierenarts bezoeken en eend in ontvangst nemen was het even wachten op de officiële opening van de wedstrijd wat ons in de gelegenheid stelde om Horus even uit te laten en al eens een keertje door te nemen in welke volgorde we de proeven vandaag dienden te lopen.

Voor ons begon de wedstrijd met het verloren apport. Doorgaans een goede startersproef omdat Horus dan even zijn eerste lading energie kwijt kan. Maar het bleek een pittig proefje te zijn deze keer. De eend bleek namelijk sterk naar rechts te liggen terwijl het voor Horus (en vele andere honden hoorde ik naderhand) veel meer voor de hand liggend leek om recht vooruit diep het bos in te duiken. Na verloop van tijd kwam Horus dan ook zonder eend terug waarna ik hem even opnieuw heb moeten aanmoedigen om elders (meer naar rechts dus) te zoeken. Daar vond hij de eend dan ook snel maar dit kostte ons wel enkele punten en leverde ons een 7 op. Dat resultaat zijn we niet gewend van een verloren apport maar het toont toch maar weer mooi aan dat je nog altijd met levende wezens in immer variabele omstandigheden werkt (zo was er bijvoorbeeld ook helemaal geen wind waardoor de honden geen verwaaiing kregen).

Vervolgens op naar de proeven houden van de plaats en kort apport. Met z’n tweeën moesten we hier de honden op het gras tegen een schuur leggen en dan zelf even achter de hoek gaan wachten. Twee minuten later bleek Horus een halve meter opgeschoven te zijn in een poging om mij alsnog te kunnen zien. Vreemd toch hoe zo een schijnbaar eenvoudige proef altijd een verrassing blijkt te zijn wanneer je hem met Horus uitvoert (en nog steeds lapt hij mij dit dus nooit op training)! 8 punten voor het houden van de plaats maar het apporteren van het konijn verliep dan wel weer vlekkeloos en leverde ons onze eerste 10 punten van de dag op.

Dan was het de beurt aan het markeren. Het zag er allemaal redelijk goed te doen uit maar het is toch steeds even bang afwachten of je hond de afstand tot de valplaats (en de valplaats zelf) goed ingeschat heeft. Daarenboven bleek Horus net iets te gespannen te zijn waardoor hij wat onrustig op post was. Echter de afstand tot de valplaats en de valplaats zelf had hij correct ingeschat waardoor de keurmeester ons een 9 gaf.

Met het markeren achter de rug, valt altijd een eerste lading stress van m’n schouders want deze proef blijft nu eenmaal erop of eronder en het was in het verleden traditioneel Horus’ zwakste punt (maar al schrijf ik het zelf: dit seizoen heeft hij toch al heel mooi markeerwerk laten zien).

Ondertussen begon het ook aardig op te warmen en werd het hoog tijd om de jas naar de wagen te brengen en de rest van de dag al puffend in een t-shirt door te brengen. Onze volgende proeven waren ook aan de parkeerplaats te doen: aangelijnd en los volgen alsook het vrijsturen. Rekening houdend met de hitte en het feit dat beide proeven in de volle zon doorgingen, heb ik m’n tempo bij het volgen wat vertraagd. Doorgaans zet ik er een stevige pas in omdat Horus graag op dergelijk tempo wandelt maar met dergelijk weer wordt hij toch altijd wat slomer dus is het beter om zelf ook wat trager te gaan om te vermijden dat hij achterop begint te lopen. Ook bij het vrijsturen ging het wat langzamer dan gewoonlijk maar hij nam wel voldoende diepte en kwam ook meteen op het fluitsignaal terug waardoor we voor beide proeven met 10 punten het terrein verlieten en snel terug de verkoelende schaduw opzochten.

Toen was het de beurt aan het apport over water. Hier was het flink aanschuiven maar konden we gelukkig onze beurt afwachten onder de verfrissende schaduw van bomen. Even Horus van water voorzien om te verhinderen dat hij, in plaats van over te zwemmen, het water begint op te drinken en nadien vergeet wat hij eigenlijk moest doen (iets wat ik vorig jaar in Rilland proefondervindelijk heb geleerd). Na verloop van tijd was het dan onze beurt: Horus zwom netjes het water over, ging deze keer niet zitten om aan mij te vragen of hij nu moest zoeken of slepen en keerde korte tijd later met de eend terug waardoor hij ons onze laatste 10 punten van de dag bezorgde.

De laatste? Jawel, want als laatste proef was het apport uit water aan de beurt. En als je m’n vorige wedstrijdverslagen gelezen hebt, dan weet je dat Horus hier wat moeite heeft om op z’n plaats te blijven zitten wanneer het schot van het jachtgeweer valt. Dat was deze keer niet anders en leverde ons dan ook maar 8 punten op.

Even snel narekenen leerde me dat we alvast onze prestatie van vorig jaar hadden overtroffen met maar liefst 4 punten (72 in plaats van 68) maar het blijft toch de op één na zwakste score van dit seizoen. Echter: het was wel weer voldoende om op te kunnen gaan voor het dirigeren! Dat ging dit keer door op een mooi ruim grasveld met in het midden een duidelijk zichtbaar paaltje. Dat was echter niet stoppunt: dat lag zo’n 10 meter links en 15 meter voorbij dat bewuste paaltje. De duif lag dan een heel eind naar rechts. De wind (die in de namiddag wat was komen opzetten) stond natuurlijk zo dat de honden op of voorbij de duif dienden te lopen om verwaaiing te krijgen.

Ik had dan wel wedstrijdnummer 11 maar omdat de volgorde bepaald werd door loting, kwam ik pas bijna helemaal op het einde aan de beurt. Er waren reeds 6 mensen die het dirigeren succesvol hadden voltooid; zou ik de zevende worden? Horus vertrok in een mooie lijn maar door de hitte ging het dus ook weer wat langzamer. Zoals ik al verwachtte oefende dat paaltje, waarvan eerder sprake, een magische aantrekkingskracht uit op Horus (en op heel wat andere honden trouwens). Nu: op zich geen probleem. Ik hoefde hem enkel 10 meter naar links te sturen en zo’n 15 meter voorbij dat paaltje te krijgen. Het voorbij dat paaltje krijgen lukte nog wel maar helaas: Horus had weer totaal geen zin om tegen de wind ingestuurd te worden! Na enkele fervente pogingen mijnerzijds was het dan ook afgelopen en mocht ik Horus terug influiten. De keurmeesters bevestigden wat ik zelf ook duidelijk zag: Horus heeft problemen met het tegen de wind ingestuurd worden. Iets wat me op vorige wedstrijden ook al parten heeft gespeeld, waar ik ook al extra op getraind heb maar waar duidelijk nog heel wat meer op getraind zal moeten worden!

En zo eindigde voor ons deze wedstrijddag. Het bleef uiteindelijk bij die 6 deelnemers die reeds succesvol gedirigeerd hadden ook al waren er nog enkele deelnemers die na mij opkwamen. Doorgaans wachten we nog de uitreiking van de diploma’s af maar het was reeds half vijf toen het slepen nog moest beginnen en wij hadden deze keer ook nog een andere afspraak op de avond dus hebben we, na even gezellig nagekeuveld te hebben en een verfrissend pintje gedronken te hebben, gevraagd aan het secretariaat om ons diploma na te sturen.

Het was alvast weer een geslaagde en tropische dag: dank dan ook aan de organisatie, helpers, keurmeesters en deelnemers om er weer een leuke jachthondendag van te maken!

Nog geen volle week na onze tweede A-poging in Klundert, bood onze derde opportuniteit zich alweer aan! Ditmaal trokken we terug naar het Zeeuwse platteland; deze keer niet in Rilland maar nabij Lewedorp waar deze KNJV-proef doorging in en rond het recreatiegebied De Piet. Tegen 7:45 werden we verwacht maar naar goede gewoonte arriveerden wij iets vroeger en ging ik alweer eerst m’n wedstrijdnummer ophalen. Het voordeel aan deelnemen aan zoveel proeven is dat mensen je na verloop van tijd leren kennen en ik werd dan ook al meteen vriendelijk begroet door Cora van de Weele die hier deel uitmaakte van het administratieve team maar 6 dagen geleden zelf nog deelnam aan de proef in Klundert. Met nummer 79 trok ik met Horus naar de dierenarts en haalden we daarna onze eend op.

Even nakijken met welke proef we deze keer moesten beginnen: dat bleek het bosapport te zijn. Ik hoorde vervolgens dat je al naar die proef kon als je wou omdat de keurmeesters al begonnen waren met het verloren apport en het apport over water te keuren. Dat zijn namelijk 2 proeven waar wel al eens files durven ontstaan aangezien ze nu eenmaal wat tijd in beslag nemen. En met 88 geregistreerde deelnemers (waarvan er uiteindelijk 75 zijn komen opdagen) moet het allemaal wel een beetje vooruitgaan wil je nog voor het donker klaar zijn natuurlijk.

Het verloren apport dus: traditioneel één van Horus’ favoriete proeven en dat bleek ook hier. Het ererondje dat hij in Rilland liet zien bleek een eenmalig gebeuren te zijn want hier had ik amper “zoek” gezegd of Horus kwam al terug met de eend. De eerste 10 punten waren weer binnen. Ook hier was er een vaste loopvolgorde en voor mijn groep bleken de volgende proeven het aangelijnd en los volgen alsook het vrijsturen te zijn. Eerst even terug wandelen naar de auto en deze wat verder langs de Pietweg parkeren waar alle andere proeven doorgingen.

Vervolgens even wachten en genieten van het mooie weertje dat er momenteel heerste. Na even gewacht te hebben was het dan onze beurt: Horus liet mooi werk zien wat de keurmeester zelfs deed opmerken dat ik een leuke hond had. Altijd leuk om te horen natuurlijk en dus trokken we met een goed gevoel naar de volgende proef: het apport over water. Zoals ik eerder al schreef: een proef waar je meestal wel een tijdje zit aan te schuiven en dat was deze keer niet anders. Gelukkig is wachten in een zomers (maar gelukkig niet tropisch) zonnetje niet onaangenaam en we wachtten dan ook netjes onze beurt af.

De partij water die overgezwommen diende te worden was aanzienlijk breder dan die van de vorige twee proeven maar bijlange zo breed nog niet als waar ik Horus regelmatig train dus daar maakte ik me niet zo’n zorgen over. Het bleek echter voor heel wat andere honden wel problematisch te zijn en tijdens het wachten zag ik hier toch enkele honden de mist ingaan dan wel heel veel aanmoediging van de voorjager nodig hebben om over te zwemmen. Voor ons dus echter geen probleem: Horus zwom keurig over, vond snel de eend en, na even af te tasten waar hij best terug het water in ging, zwom vlot terug. Ook hier de opmerking van de keurmeester dat het een leuke hond betrof en dat ik hem correct had voorgejaagd. Opnieuw: altijd leuk om te horen!

Op naar de volgende twee proeven: houden van de plaats en kort apport te land. Helaas was het weer wat omgeslagen en was het wat beginnen regenen. Al snel bleek ook dat het houden van de plaats op een vochtige, zanderige ondergrond plaatsvond. Dan weet ik al dat de kans groot is dat Horus gaat zitten zodra ik uit zicht ben en terug gaat liggen zodra ik terugkom. En jawel hoor: na twee minuten kreeg ik van de keurmeester te gaan horen dat hij dus inderdaad was gaan zitten! Het eerste punt dat we verloren maar het is nu eenmaal zo. Het kort apport leverde dan weer geen problemen op.

De wedstrijd liep totnogtoe dus weer heel lekker maar nu was het markeren aan de beurt en dat blijft toch altijd spannend ook al heb je, zoals ik, ondertussen toch al heel wat wedstrijden achter de rug. Inzetten voor het markeren gebeurde op een grasveld maar het geweer en de werper stonden in een omgeploegde akker en dat was ook waar de eend inviel. Je zat dus met een natuurlijke barrière die de hond moest overwinnen (namelijk de overgang van gras naar omgeploegde akker) maar de hond kon de eend wel goed zien vallen (vond ik alvast; naderhand hoorde ik dat sommige deelnemers daar blijkbaar een andere mening over hadden). Net als in Klundert liep Horus eigenlijk weer een prachtige lijn recht naar de eend, treuzelde totaal niet bij het oppakken (integendeel: hij pakte ze eigenlijk meteen op tijdens het passeren) en kwam eveneens in een rechte lijn terug waar hij de eend keurig presenteerde. Weer een tien en meteen een pak stress die wegviel!

De laatste proef uit de reeks C- en B-onderdelen was dan nog het apport uit water. Ondertussen was het aardig aan het regenen maar dat maakte voor Horus alvast niets uit want die moest toch zometeen het water in. Ook al hadden we deze keer de proef als laatste, Horus bleek toch nog steeds over voldoende energie te beschikken die hij maar moeilijk kon beheersen toen vlakbij het geweerschot klonk. Dat kostte ons dus ook een puntje waardoor we toch weer met een zeer mooie 78 punten aan het dirigeren konden beginnen.

Maar daarvoor moesten we natuurlijk even wachten op de resultaten. Hop de wagen in en even terug rijden naar het verzamelpunt: vliegveld Midden-Zeeland. Daar dronken we even een theetje om terug wat op te warmen en geraakten we aan de praat met enkele collega-deelnemers die ook opgingen voor een A-diploma. Na even wachten werd er ons door de organisatie meegedeeld dat er 27 deelnemers voor het A-diploma waren. Er werd ons uitgelegd waar we naartoe moesten en waar de deelnemers hun hond dienden te laten (die mag tenslotte niet op voorhand zien hoe de proef in elkaar steekt).

Deze keer ging het dirigeren door op een omgeploegde akker. Niet meteen het type terrein waar ik op train en dus mogelijk een hindernis voor Horus. Vanaf de inzetplaats diende je je hond toen dwars op de wind tot achter een stoppeltje te sturen dat zich op een aanpalend grasland bevond. De dwarse wind (herinner je Rilland) en de natuurlijke barrière (overgang van omgeploegde akker naar grasland) waren de volgende potentiële hindernissen. Eens daar aangekomen diende je je hond rechts mee met de wind te sturen en was het idee dus dat je je hond voorbij de duif stuurde (maar wel terwijl hij onder de wind zat) zodat hij dus verwaaiing kon krijgen en de duif kon lokaliseren.

Al snel bleek (alweer) de ondertussen strak aangewakkerde dwarse wind de grote dooddoener te worden. Met wedstrijdnummer 79 had ik deze keer ruimschoots de tijd om de meeste andere deelnemers aan het werk te zien en wat ik zag was de ene na de andere hond die zich door de wind liet wegdrukken en vervolgens niet of heel moeizaam terug tot aan het stoppunt te krijgen was. Ook de overgang van omgeploegde akker naar grasland bleek voor veel honden een barrière waar ze niet over gingen.

Tegen dat ik aan de beurt was, waren er nog maar 3 honden die succesvol de duif hadden binnengebracht. Ik liet Horus een eindje van de inzetplaats even zitten, wandelde zelf vooruit en bekeek nog even de situatie. Het plan was om Horus alvast eerst links van het stoppunt te sturen in de veronderstelling dat hij zich toch ook weer door de wind zou laten opzijdrukken en dus – hopelijk – ter hoogte van het eigenlijke stoppunt zou uitkomen. Horus liet zich echter sneller dan verwacht opzijdrukken waardoor ik in hetzelfde bootje als vele andere deelnemers terecht kwam: namelijk dat van de voorjager die zijn hond links tegen de wind diende in te sturen om tot op het stoppunt te geraken. Verrassend maar bevredigend genoeg liet Horus zich deze keer wel tegen de wind insturen (we hebben daar na Rilland ook extra aandacht aan besteed tijdens de training) maar toen presenteerde zich het volgende probleem: Horus was nog niet diep genoeg en ik moest hem dus over die grensovergang van omgeploegde akker naar grasland zien te krijgen. En dat bleek helaas niet te lukken: vooruit sturen lukte niet zoals het hoorde (Horus ging langs de grens lopen in plaats van deze over te steken en dus het grasland in te gaan). Omdat Horus zich voor de rest mooi liet dirigeren en goed reageerde op de stopfluit, had ik al wat krediet gekregen van de keurmeesters maar vroeg of laat (en liefst zo vroeg mogelijk) moest hij dieper gaan. Toen dat duidelijk niet bleek te lukken, werd mij dan ook gevraagd om Horus terug te fluiten. Spijtig maar derde keer goede keer ging vandaag niet op.

Ondertussen waren we aardig vermoeid en toch ook een beetje teleurgesteld. Terwijl ik dit schrijf, ondertussen een dag later, vind ik wel dat Horus mooi werk heeft laten zien maar dat ik dus wel weer een bijkomend punt heb ontdekt waarop we verder moeten trainen: naast strakke wind (het ging wel al beter maar het kan nog pakken beter) zijn er nu ook de grensovergangen (natuurlijke barrières) waar ik verder op moet oefenen (alleen zal ik dan wel even op zoek moeten gaan naar wat alternatieve terreinen waar dergelijke barrières zich voordoen).

De enkele deelnemers die nog na mij opgingen, slaagden er spijtig genoeg ook niet in waardoor er dus maar 3 voorjagers doorgingen naar de sleep. Wij reden alvast terug naar het verzamelpunt in afwachting van de prijsuitreiking. Iets later hoorde ik dat er op de sleep nog 1 kandidaat uitgevlogen was waardoor er slechts 2 A-diploma’s uitgereikt konden worden. Het weer was ondertussen terug opgeklaard waardoor de prijsuitreiking buiten op het terras kon doorgaan. Ik heb niet alle prijswinnaars onthouden maar de eerste plaats in de A-categorie ging alvast naar bekend voorjager Rien Thijs die met zijn labrador Mira van het Muntenbos met maar liefst 95 punten die eerste plaats ook dubbel en dik verdiende!

Wijzelf gingen naar huis met een mooi B-diploma en proberen het gewoon volgende week weer opnieuw (dat zal dan in Heerle zijn). Ook deze keer bedankt aan de organisatie, keurmeesters, helpers en collega-voorjagers om er een geslaagde en leuke dag van te maken!

Gisteren heb ik mijn tweede proef van dit KNJV-seizoen gelopen: ditmaal was het strijdtoneel de groene omgeving van Klundert waar maar liefst 76 honden door (gelukkig maar) evenveel voorjagers werden voorgejaagd op zoek naar het eerste (of zoveelste) C, B of A-diploma! Nu we wat dichter bij de Nederlandse grens wonen, konden we tot half zeven in bed liggen (een ware luxe!), tegen zeven uur vertrokken we richting Nederland en omstreeks 20 voor 8 parkeerden we ons op het groene veld dat daarvoor voorzien was.

De organisatie liep ook hier heel gesmeerd en zonder problemen haalden we ons wedstrijdnummer op, lieten Horus even uit en wachtten vervolgens even op de dierenarts die even later Horus een gezonde jongen verklaarde. Even hadden we het wat moeilijk met de chiplezer want Horus moest dit type lezer precies niet zodat ik hem toch even moest tegenhouden opdat zijn chip gelezen kon worden. Dan was het op naar de eend en daar viel het eerste (en meteen ook enigste) minpunt van de dag op: de eenden waren namelijk niet meteen van wedstrijdkwaliteit. De organisatie verontschuldigde zich hier later op de dag voor maar persoonlijk lag ik er niet wakker van: je zou eens moeten zien met wat voor eenden ik soms train! Dat heeft trouwens dan ook als voordeel dat Horus er totaal geen problemen mee heeft als de eend op een wedstrijd al eens tegenvalt.

Niet veel later werd de wedstrijd officieel in gang gezet: net als in Rilland mochten we starten met het apport uit water. Het was dan wel een eindje wandelen maar Horus stond toch nog heftig genoeg zodat we hier, ook weer net als in Rilland, 1 puntje verloren wegens een onrustige hond. Meteen daarna was de tweede waterproef: het apport over water. Het water was ook hier niet zo breed maar ter compensatie daarvan lag de eend wel een heel eind het weiland in (ik schat toch zo’n 40 meter). Maar Horus zoekt nu eenmaal graag dus die eend werd al snel gevonden en onze eerste 10 punten van de dag waren binnen!

Dan was het markeren aan de beurt. Traditioneel de proef die je liefst zo snel mogelijk achter de rug hebt want het is nu eenmaal alles of niets hier. De proef was uitgezet op een vlak stoppelveld en de eend werd duidelijk zichtbaar gegooid. Bij het schot verschoof Horus een heel klein beetje maar bleef verder rustig zitten. Het was even wachten op de tik van de keurmeester maar toen kon ik het voor Horus verlossende “apport” geven waarna hij als een speer in een mooie lijn richting de eend liep. Hij liep er mooi recht op, pakte onmiddellijk de eend op en bracht ze enthousiast terug. Keurig en 10 punten waard.

Dan was het een heel eind terug wandelen richting de resterende proeven. Het was ondertussen ook tropisch warm geworden maar gelukkig was er voldoende schaduw aanwezig waarin we de honden konden laten afkoelen. En natuurlijk hadden we ook aan de nodige waterreserves gedacht zodat Horus op tijd en stond het nodige water kon drinken. Houden van de plaats en het kort apport te land (onder deelnemers vaak simpelweg bekend als “het konijn”) waren de volgende proeven. Die 2 minuten uit zicht wachten lijken altijd een eeuwigheid te duren maar ik hield me deze keer wat bezig met van de mooie omgeving te genieten en al snel kwam dan ook het signaal dat we de honden terug mochten aanlijnen. Meteen daarna volgde dan het konijn wat Horus enthousiast en zonder aarzelen apporteerde. En deze keer ging hij ook meteen netjes zitten zodat we geen onnodig puntje verloren bij de afwerking. Twee tienen erbij…het besef begon te groeien dat dit wel eens (minstens) een heel mooi B-diploma kon worden!

Op naar het verloren apport: één van Horus’ favoriete proeven maar ik hoopte wel dat hij het deze keer niet nodig zou vinden om een ererondje met de eend te maken zoals hij mij in Rilland gelapt heeft! Echter: geen zorgen, al snel kwam de keurmeester uit het bos kortelings gevolgd door Horus. Weer een 10 erbij! Een kleine tip voor enkele voorjagers met wie ik in de groep zat: als je je hond op een andere plaats dan de inzetplaats uit het bos ziet komen, draai je dan naar je hond toe! Zo kan je hond netjes voor komen zitten en een model apport afleveren. Blijf je echter in je oorspronkelijke houding staan dan wordt het doorgaans een rommelboel want je hond gaat zich echt niet in allerlei bochten beginnen wringen om toch maar voor je te kunnen zitten. En die slordige afwerking kost je natuurlijk dan weer een puntje…

De laatste 2 proeven waren het aangelijnd en los volgen en tot slot het vrijsturen. Traditioneel geen probleem voor Horus maar je bent pas zeker als je de punten hoort. Ik hoorde de keurmeester 2 maal 10 zeggen maar naderhand bleek er toch een 9 op het vrijsturen te staan. Ik ben het nog even gaan navragen bij het wedstrijdsecretariaat: correct is correct en aangezien ik er zo heilig van overtuigd was wou ik toch even zeker weten dat er niet per ongeluk een foutje gebeurd was. Maar ook op het blad van de keurmeester stond een 9. Dus ofwel was ik niet helemaal bij bewustzijn ofwel heeft de keurmeester daar een foutje gemaakt. Beide opties zijn mogelijk want tegen dat tijdstip had ik alvast aardig wat last van de hitte en ik vermoed dat ik niet de enigste was. Echter: geen reden om sip te worden want ik was alvast zeker van een mooi B-diploma met 78 punten (een nieuw persoonlijk record trouwens).

Maar we waren hier natuurlijk voor een A-diploma! Even wachten tot al de punten binnen waren en geteld konden worden waarna bleek dat we met ruim 30 deelnemers waren! Ik was als derde aan de beurt dus veel opportuniteiten om aan de hand van mijn voorgangers het veld en de invloed van de wind in te schatten had ik niet maar het stoppunt was voor mij alvast duidelijk en goed te onthouden. De eerste deelnemer haalde onmiddellijk de duif binnen, de tweede helaas niet en dan was het mijn beurt. Ten gevolge van de hitte was Horus wat trager dan gewoonlijk maar hij nam een mooie lijn aan en met een beetje bijsturen naar links had ik hem al snel op het stoppunt! Ik mocht hem dan ook doorsturen maar hier liep het mis ten gevolge van mijn gebrek aan ervaring. Horus liet zich prachtig dirigeren maar ik kon moeilijk inschatten hoe ik hem onder de wind kon krijgen (die op dat moment praktisch volledig gaan liggen was). Ik wist dat Horus in de buurt van de duif was maar ik moest er natuurlijk voor zorgen dat Horus verwaaiing kon krijgen en, wegens het gebrek aan wind, moest ik dat ook voldoende dicht in de buurt van de duif zien te doen. En dat is me helaas niet gelukt waardoor ik Horus moest terugfluiten. Spijtig maar anderzijds ben ik wel heel trots op Horus: hij liet zich echt uitstekend dirigeren deze keer (diegenen die me ook in Rilland bezig gezien hebben zullen vast en zeker beamen dat dit een wereld van verschil was)! De fout lag hier dan ook ontegensprekelijk bij mezelf maar we hebben weer wat bijgeleerd en nu ik Horus zo bezig zag ben ik er ook heilig van overtuigd dat hij er alvast klaar voor is…nu enkel ikzelf nog!

Nu we zelf uit de race lagen, was het tijd om over te schakelen op supporter-modus want enkele van mijn mede-cursisten zaten nog in de wedstrijd: Marcel Kool met draadhaar Igar van de Tuindershof en Frans de Kroon met Heidewachtel Katie. Ook Diana Zanoni was er met Golden Retriever Greatblof maar zij had helaas een fatale fout gemaakt bij het markeren: ze had haar hond te vroeg het bevel tot apporteren gegeven waardoor de keurmeester niet anders kon dan een 0 geven! Ik sloot me nu dan ook aan bij Diana en mijn vriendin als supporter voor Marcel en Frans. Marcel was eerst aan de beurt en haalde keurig de duif binnen! Daarna was Frans aan de beurt maar deze liet een beetje hetzelfde zien als ik met Horus: ook hij komt in de buurt van de ligplaats van de duif maar slaagt er niet in om Katie voldoende dicht onder de wind te krijgen.

Op dus naar het slepen. Meestal gaan we daar niet naartoe omdat je daar doorgaans weinig van ziet maar de organisatie had aangegeven dat toeschouwers eigenlijk de ganse sleep konden volgen vanop een dijk. Wij dus naar die dijk en wachten tot Marcel aan de beurt was. Het bleek een heel moeilijke sleep: de hond over het water krijgen was niet zo moeilijk maar dan moest hij tegen een dijk omhoog, een straat oversteken (de organisatie hield natuurlijk wel in het oog dat er geen auto’s aankwamen), terug de dijk af, over/door een greppel lopen om dan door een gemaaide (maar nog niet opgeruimde) hooiweide de rest van de sleep (met 2 haken erin) uit te werken! De eerste hond die wij zagen lopen, geraakte er niet en moest teruggefloten worden door de voorjager dus het was vol spanning afwachten hoe Igar het zou doen. Hij begon er alvast heel enthousiast aan en sprong met een luide knal het water in, zwom vlot over, had geen probleem met de baan oversteken en belandde al snel in de weide. Even raakte hij het spoor kwijt maar herstelde zich snel en werkte vervolgens mooi de sleep uit. Marcel haalde vandaag dan ook z’n tweede A-diploma binnen waarvoor nogmaals proficiat!!!

En zo eindigde de wedstrijd en was het wachten op de diploma’s. De barbeque was al volop bezig toen wij terug aan de verzamelplaats arriveerden en hoewel we eigenlijk niet meteen van plan waren om hier te eten, liet onze maag duidelijk verstaan dat ze honger had! Na een lekkere maaltijd en enkele frisse pintjes werden de diploma’s uitgereikt waarna we weer moe maar tevreden – ook al ben ik ook deze keer weer m’n eerste A-diploma misgelopen – naar huis reden!

Bedankt aan de organisatie, keurmeesters, helpers en collega-voorjagers voor alweer een mooie dag hondenwerk en tot de volgende A-poging in Lewedorp!